ะบอกขึ้นมาและเอ่ยเรื่อยๆ ว่า “ถ้าท่านเรียนรู้จนถ่องแท้ได้ภายในคืนเดียว ท่านจะไม่แย่งงานคนอื่นหมดหรอกหรือ ไม่ต้องร้อนใจไป ข้ายังอยู่ทั้งคนไม่หนีไปไหน เมื่อใดที่ท่านอยากแกะสลัก ข้าจะเป็นแบบให้ท่านอีก”เฉินเสียนเหลือบมองเขาและกล่าวว่า “หลงตัวเองให้น้อยลงหน่อยเถอะท่านข้าแค่ใช้ท่านเพราะจะฝึกมือ”ซูเจ๋อซึมลงไปเล็กน้อย “ข้าเผลอคิดไปว่าข้าแตกต่างจากผู้อื่น ที่แท้ก็เป็นข้าที่เข้าใจผิดไปเอง”ที่นี่มีห้องว่างเพียงแค่ห้องเดียวซึ่งหญิงชราจัดเตรียมไว้ให้พร้อมแล้วตั้งแต่ก่อนเข้านอนเฉินเสียนกำลังคิดว่าควรจะหาเชือกสักเส้นมามัดซูเจ๋อตอนนอนดีไหม ทว่าถึงอย่างไรทักษะการต่อสู้ของเขาก็ไม่ใช่ธรรมดาเมื่อมองเข้าไปในห้อง เฉินเสียนก็พบว่าตัวเองกังวลมากเกินไปแม้จะมีเตียงเพียงหลังเดียวภายในห้องที่สะอาดเรียบร้อยนี้ แต่ก็มีผ้าปูที่นอนอีกชุดปูไว้บนพื้นเรียบร้อยแล้วตอนที่หญิงชราเข้ามาเตรียมห้อง นางกลัวว่าเฉินเสียนจะอายจึงไม่ได้ถามเธอและไปสืบถามจากซูเจ๋อแทน913
และนี่ก็เป็นการจัดตามความต้องการของซูเจ๋อซูเจ๋อเข้าไปก่อนและหันกลับไปมองเฉินเสียนที่ยังยืนเหม่ออยู่ที่หน้าประตู อดไม่ได้ที่จะหรี่ตามองเธอ เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “ทำไมล่ะ นึกเสียใจหรืออย่างไร”เฉินเสียนจ้องเขาเขม็ง “สายเกินไปแล้วที่ข้าจะดีใจ”เฉินเสียนเข้ามาในห้องและเตรียมจะเข้านอน เธอเห็นซูเจ๋อนั่งอยู่บนผ้าปูทั้งชุดนั้น เขาชันขาขึ้นมาและเคลื่อนไหวอย่างเกียจคร้าน จา
