ะช่วยให้ข้าสมความปรารถนา ขอบใจนะ ซูเจ๋อ”ซูเจ๋อเพียงแค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนเปิดประตูและเดินออกไปวันรุ่งขึ้นแม่นมซุยทำตามคำสั่งด้วยการนำนํ้าร้อนเข้ามา นางใช้ผ้าชุบนํ้าบิดจนหมาดและประคบไว้ที่หน้าอกของเฉินเสียนหลังจากทำไปสองสามครั้ง อาการของเฉินเสียนก็เริ่มดีขึ้นตอนที่อวี้เยี่ยนนำอาหารกลางวันมาส่ง เฉินเสียนยังคงนั่งอยู่ที่ขอบเตียงและกำลังดึงผ้าที่ประคบอยู่ที่หน้าอกของเธอออกอวี้เยี่ยนตักซุปไก่ให้หนึ่งถ้วยพลางพูดว่า “องค์หญิงรีบมาเสวยเถิดเพคะ”เฉินเสียนเดินมานั่งลงที่โต๊ะ เธอจิบซุปไก่และถามว่า “ในระยะนี้สถานการณ์ที่สวนดอกพุดตานเป็นอย่างไรบ้าง”อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “ตั้งแต่องค์หญิงทำลายมือของท่านแม่ทัพ ที่สวนดอกพุดตานก็เงียบสงบมาระยะหนึ่งแล้วเพคะ คิดว่าแม่นางหลิ่วคงไม่กล้ามาตอแยองค์หญิงอีก บ่าวได้ยินมาว่าเดี๋ยวนี้ท่านแม่ทัพเองก็ไม่ค่อยไปที่สวนดอกพุดตานแล้ว แต่ไปหาเซียงซั่นอยู่สองสามคืนเพคะ”856
“สองสามวันมานี้เซียงซั่นคงลำพองใจ แม่นางหลิ่วกับนางแอบแข่งขันกันอยู่เงียบๆ บ่าวเห็นมาหลายทีแล้ว ว่าเซียงหลิงแอบทำอะไรบางอย่างในอาหารของเซียงซั่น”เฉินเสียนวางถ้วยลง เอ่ยโดยไม่แสดงความเห็นใดๆ ว่า “เดิมทีข้าคิดว่าเซียงหลิงเป็นคนฉลาด”หลังพลบคํ่าวันนี้เซียงหลิงไปเตรียมหยูกยาอาหารมาให้หลิ่วเหมยอู่และเดินผ่านไปทางศาลาริมทะเลสาบนางไม่คิดว่าอยู่ๆ อวี้เยี่ยนจะถลันมาขวางทางไว้ ทำให้นางไปต่อไม่ได้เซียงหลิงถอยหลัง
