ไปสองก้าว อวี้เยี่ยนเอ่ยเสียงเย็นว่า “องค์หญิงขอให้เจ้าไปนั่งที่ศาลาสักครู่”เซียงหลิงมองไปทางศาลาและเห็นรางๆ ว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ การเรียกหานางในเวลานี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอนเซียงหลิงกล่าวว่า “บ่าวกำลังไปนำยามาให้นายหญิงรอง ไม่รบกวนเวลาสุนทรีขององค์หญิงจะดีกว่า”แต่ยังไม่ทันที่เซียงหลิงจะได้ไปไหน เสียงของเฉินเสียนก็ดังแว่วมาจากทางศาลา “อวี้เยี่ยน ถ้านางกล้าไป ข้าจะผลักนางตกลงไปในทะเลสาบแล้วปล่อยให้จมนํ้าตาย”เซียงหลิงหน้าถอดสี อวี้เยี่ยนที่ยืนอยู่ตรงหน้านางมีสีหน้าเด็ดเดี่ยวและยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น857
เฉินเสียนหันหน้าไปทางทะเลสาบและหันหลังให้นางพลางกล่าวว่า “ตอนนี้เจ้ามีทางเลือกเพียงสองทาง จะมาคุยกับข้า หรือลงไปเป็นผีพรายที่ก้นทะเลสาบเจ้าเลือกเอง”ในที่สุดเซียงหลิงจึงเดินก้มหน้าเข้าไปในศาลาอย่างระมัดระวัง เอ่ยอย่างมีพิธีรีตองว่า “บ่าวเข้าเฝ้าองค์หญิง ไม่ทราบว่าองค์หญิงมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือเพคะ”เฉินเสียนหันกลับมองนางและกล่าวว่า “เจ้ารู้ว่าข้าจะพูดอะไรกับเจ้า เจ้าจะสารภาพความจริงเองหรือจะให้ข้าถามทีละประโยคๆ”“บ่าวโง่เขลา องค์หญิงโปรดชี้นำด้วย”“นั่นหมายความว่าเจ้าจะไม่สารภาพสินะ”เฉินเสียนบังคับเซียงหลิงให้ถอยไปที่ริมศาลา เซียงหลิงก้าวถอยหลังจนกระทั่งก้าวต่อไปอีกไม่ได้ ตัวของนางสั่นสะท้านเล็กน้อยเซียงหลิงกล่าวว่า “บ่าว… บ่าวไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เพคะ…”เฉินเสียนเลิกคิ้ว เอ่ยเนิบๆ ว่า
