เงยหน้าขึ้นมองเวลานั้นเขาจำเฉินเสียนไม่ได้ เพียงแค่รู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้ช่างดูคุ้นเคยนักซูเจ๋อลดเสียงลงแล้วเอ่ยว่า “ท่านอยากกลับไปกับเขาเวลานี้งั้นหรือ? ”เฉินเสียนหลับตาลง พลางยิ้มเบาๆ “ยังไม่อยากกลับทันที พาข้าไปชมพระจันทร์บนที่สูงหน่อย”“ดี ข้าก็มีความตั้งใจเช่นนั้นเหมือนกัน”ซูเจ๋อจับมือเฉินเสียน ทั้งสองเดินไปตามถนนอีกครั้งสายลมพัดมา ถนนทอดยาวเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ825
ตอนที่เดินผ่านไปข้างๆ ฉินหรูเหลียง ทันใดนั้นผมยาวสลวยที่ขมับของเธอก็ลุกซู่ ปลิวไสวลอยไปที่ใบหน้าของฉินหรูเหลียงอย่างควบคุมไม่ได้ฉินหรูเหลียงชะงัก เขาหยุดฝีเท้าเฉินเสียนผ่านมาถึงด้านหลังเขาแล้ว เขาหันกลับมามองแผ่นหลังของเธอค่อยๆ เอ่ยขึ้น “เฉินเสียน ดึกดื่นเช่นนี้ท่านจะไปที่ใด?”เฉินเสียนหยุดฝีเท้า แล้วเอ่ยถามซูเจ๋อ “ท่านบอกสิว่าเขาจะตามท่านทัน?”ซูเจ๋อ “เหตุใดไม่ลองดูเล่า”ทันทีที่สิ้นเสียง ทั้งสองก็จับมือกันแล้ววิ่งเข้าไปในถนนเส้นเล็กๆ ในชั่วพริบตาฉินหรูเหลียงเมื่อเห็นคนวิ่งหนีไป ยิ่งชี้ชัดว่าเขาทักคนไม่ผิด หญิงผู้นั้นคือเฉินเสียนจริงๆ จึงวิ่งตามไปในเดี๋ยวนั้น“เฉินเสียน ข้าสั่งให้ท่านหยุด!”เขาไม่เข้าใจเหตุใดตนต้องวิ่งไล่ อาจเป็นเพราะว่าเห็นเฉินเสียนวิ่งหนีก่อนดึกดื่นเช่นนี้เมื่อเห็นนางและชายอื่นเดินจูงมือไปด้วยกัน ฉินหรูเหลียงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจอย่างบรรยายไม่ได้เขาไม่ควรไล่ตามไป แต่เขาอยากเห็นว่าชายผู้นั้นเป็นใ
