ครเฉินเสียนร่างกายแข็งแกร่งไม่น้อย วิ่งได้เร็วเกินคาด เพียงแค่ขาเธอไม่ยาวเท่าฉินหรูเหลียง และไม่มีความอดทนมากขนาดนั้น หากไม่มีซูเจ๋อ ไม่ช้าก็เร็วเธอคงถูกฉินหรูเหลียงจับได้826
ซูเจ๋อพาเธอเข้าไปในตรอกเล็กๆ ทันใดนั้นก็คว้าเอวนางไว้ กระโดดพุ่งพรวดไปข้างหน้าเหาะเหินขึ้นไปบนชายคาบ้านเรือนในตรอก เหาะเหินไปบนหลังคาท่ามกลางบ้านเรือนที่เป็นลูกคลื่นฉินหรูเหลียงเห็นสิ่งนี้ ยิ่งเป็นการกระตุ้นให้เขาอยากไล่ตามไปเฉินเสียนรู้สึกว่าตนเองราวกับบินได้ ฉากถนนที่ทอดยาวอยู่ใต้เท้าเบื้องล่าง“เฮ้ย เร็วเกินไปแล้ว หากตกลงไปได้พิการกันพอดี!”“เร็วเกินไปรึ?” ซูเจ๋อกระตุกยิ้ม แนบชิดข้างใบหูเธอแล้วกล่าวว่า “หากช้ากว่านี้ จะถูกท่านแม่ทัพจับได้ และหากเขาเห็นหน้าข้า เรื่องจะยิ่งไปกันใหญ่”เฉินเสียนมองย้อนกลับไป เห็นฉินหรูเหลียงยังคงอ้อยอิ่งดูเหมือนว่าเขาและซูเจ๋อจะอยู่บนคาน ไล่ตามไม่ทันก็ต้องเลิกราไปแน่เท้าของซูเจ๋อเหาะเหินไปอย่างเร็วรวด ปลายนิ้วเท้าสัมผัสบนสันหลังคากระเบื้องเขียวแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่วงลงไปเสียงดังสนั่นสำหรับเขาคุ้นเคยกับถนนตรอกซอกซอยที่นี่อย่างยิ่ง พาเฉินเสียนหักเลี้ยวไปหลายโค้ง เลี้ยวโค้งอย่างรวดเร็วอยู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าถึงที่ใดแล้วเฉินเสียนเวียนศีรษะ แต่เห็นว่าฉินหรูเหลียงถูกทิ้งห่างไกลออกไปเรื่อยๆสุดท้ายก็สิ้นสุดลง ซูเจ๋อกำจัดฉินหรูเหลียงไปได้อย่างสมบูรณ์ซูเจ๋อเลี้ยวอีกหลายรอบ ในที่สุดก็หยุดฝีเท
