มออะไรนั่นอีกแล้ว คลานลุกจากพื้นอย่างยากลำบาก มือหยิบกระดาษกับพู่กันเขียนด้วยความสั่นระริกซูเจ๋อมองตำรับนั้น กล่าวขึ้นว่า＂ต้องการอ้างอิงตำรับของท่านเพื่อไปทำยาถอนพิษให้ท่านหรือไม่?＂พอเสียงเปล่งออกมา หมอก็คุกเข่าลง กล่าวอย่างไม่ชัดเจนว่า＂นี่ไม่ใช่ยาถอนพิษอะไรหรอก รกมนุษย์ไม่สามารถนำมาเป็นส่วนผสมถอนพิษได้…….คุณชายไว้ชีวิตข้าด้วย ไม่ใช่ว่าข้าอยากให้เป็นเช่นนี้……พวกเขาสั่งให้ข้าทำ…….＂＂นายหญิงรอง…….เป็นนางที่ต้องการทำเช่นนี้…..ถอน ยาถอนพิษ……..＂ซูเจ๋อมีสีหน้าที่ไม่อาจคาดเดา เป็นตำรับนี้ ส่วนผสมรกมนุษย์นี้ อีกนิดหนึ่งก็พรากเอาชีวิตของอาเสียนกับลูกแล้วหมอผู้นั้นเลือดสีดำไหลไม่หยุด นอนเงยหน้าอยู่บนพื้นซูเจ๋อคลายนิ้วมือ ตำรับยานั้นก็เหมือนกับผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งลอยร่วงลงพื้นประทับอยู่บนใบหน้าของหมอ แล้วค่อยๆถูกเลือดซึมซาบ762
ซูเจ๋อหมุนตัวเดินออกไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นด้านนอกคํ่าคืนนี้ แสงจันทร์สดใสในสวนสระวสันตฤดู เฉินเสียนกับลูกหลับไปได้สักพักแล้วแม่นมซุยได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอก เปิดประตูห้องอย่างชำนาญลู่ทางดี เป็นซูเจ๋อมาจริงแท้แน่นอนเลยซูเจ๋อมองไปที่เตียงแวบหนึ่ง กล่าวเสียงตํ่ากับแม่นมซุยว่า＂หยิบกะละมังที่ปกตินางไม่ใช้มาอันหนึ่ง ตักนํ้ามาด้วย ข้าจะล้างมือ＂แม่บ้านซุยก็ออกไปยกนํ้า ถือโอกาสหยิบสบู่ล้างมือมาด้วยซูเจ๋ออยู่ในห้องเข้าใกล้เตียงอย่างไม่รีบร้อน รอแม่บ้านซุยยกนํ้ามา เขาก็ยืนอย่าง
