ตาวิงวอนขอความช่วยเหลือ ดูแล้วช่างน่าสงสารจับใจชายชุดดำรัดตัวหลิ่วเหมยอู่แน่น เดินออกจากสวนดอกพุดตานไปทีละก้าวฉินหรูเหลียงทำได้เพียงถอยออกทีละก้าวเวลานี้ เวรยามของจวนท่านแม่ทัพได้มาถึงที่สวนดอกพุดตานแล้ว และได้ล้อมรอบสวนดอกพุดตานไว้จนหมดชายชุดดำพูดกับฉินหรูเหลียงว่า : “นำม้าเร็วมาให้ข้า ข้าจะออกจากเมืองคืนนี้ข้าถึงจะปล่อยนางไป ไม่อย่างนั้นข้าก็จะฆ่านางซะ!”ฉินหรูเหลียงสีหน้าแย่มาก นักฆ่าคนนี้คงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วกระมังถึงได้กล้าข่มขู่เขาแบบนี้เขาพูดขึ้นว่า : “เจ้าจะมาต่อรองกับข้างั้นรึ?”ชายชุดดำขยับดาบชิดคอของหลิ่วเหมยอู่มากขึ้น พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “สรุปแล้วเจ้าจะรับปากหรือไม่ หากเจ้าไม่รับปาก ข้าก็จะฆ่านางเสียตอนนี้!”หลิ่วเหมยอู่หายใจเฮือกด้วยความหวาดกลัว สะอื้นเสียงเบาดาบที่คมกริบนั้นสัมผัสโดนผิวคอของหลิ่วเหมยอู่ จนมีเลือดซึมออกมา661
แววตาของฉินหรูเหลียงเย็นยะเยือก เมื่อเห็นเลือดแดงสดไหลซึมออกมาชายชุดดำไม่ได้กำลังล้อเขาเล่น เขาไม่สามารถเดินหน้าได้อีก ไม่อย่างนั้นหลิ่วเหมยอู่คงถูกฆ่าตายแน่ๆแต่นักฆ่าที่เขาตามล่าตัวมานานขนาดนี้ จะทำใจปล่อยไปเฉยๆ ได้อย่างไรกันเวรยามล้อมรอบเตรียมจู่โจม รอเพียงคำสั่งของท่านแม่ทัพเท่านั้น จะได้ลงมือจับชายชุดดำแต่เขาจะทนดูหลิ่วเหมยอู่ตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไรกันความเจ็บปวดปะทุขึ้นมาจากภายใต้จิตใจของเขา และกำลังบั่นทอนการตัดสินใจของฉินหรูเหลียงเวล
