ของฉินหรูเหลียงดีขึ้นเรื่อยๆช่วงที่ผ่านมาไม่มีใครได้ดูแลใส่ใจสวนดอกพุดตานเซียงหลิงเรียกหมอมารักษาหลิ่วเหมยอู่ที่สวนดอกพุดตานทุกวัน จริงๆ แล้วหลิ่วเหมยอู่เองไม่ได้ป่วย แต่อาการของหลิ่วเฉียนเฮ้อกลับดีขึ้นเรื่อยๆในที่สุดหลิ่วเหมยอู่ก็ถามคำถามที่นางสงสัยและค้างคาในใจมานาน : “ทำไมพี่ต้องทำตัวเองเป็นถึงขนาดนี้?”หลิ่วเฉียนเฮ้อตอบกลับไปว่า : “นี่เป็นเรื่องของพี่ เชียนเสวี่ย เจ้าอย่าถามมาก”“ท่านพี่บุกเข้าวังหรือเจ้าคะ? นักฆ่าในคืนนั้นเป็นท่านพี่ใช่หรือไม่?”หลิ่วเฉียนเฮ้อนิ่งเงียบไป การเงียบของเขาได้อธิบายทุกอย่างแล้วหลิ่วเหมยอู่อ้าปากค้าง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ลูกดอกที่ถูกทิ้งไว้ในวังก็เป็นของท่านพี่หรือ? ข้าได้ยินมาว่าลูกดอกที่ใช้ลอบสังหารท่านแม่ทัพตอนที่ท่านแม่ทัพเดินตลาดก็เป็นแบบเดียวกันไม่มีผิด ท่านพี่ ท่านตั้งใจจะฆ่าท่านแม่ทัพใช่หรือไม่?”ถึงแม้ว่าหลิ่วเฉียนเฮ้อจะไม่ได้ตอบคำถาม แต่หลิ่วเหมยอู่ก็รู้คำตอบแล้ว643
หลิ่วเหมยอู่พูดขึ้นว่า : “ท่านพี่ รับปากข้าได้หรือไม่ อย่าทำร้ายท่านแม่ทัพอีกได้หรือเปล่า? เขาเป็นคนคนเดียวที่ข้าพึ่งพาได้”“เชียนเสวี่ย เจ้ามันหัวอ่อนเกินไป ตามใครเขาไม่ทัน ฉินหรูเหลียงไม่ใช่คนดีอย่างที่เจ้าคิด เขาเป็นคนร้อยลิ้นกะลาวน เอาแน่เอานอนไม่ได้ พัวพันกับหญิงอื่นไม่ชัดเจน ผู้ชายแบบนี้เจ้าจะเก็บเอาไว้ทำไม?”“ไม่ใช่อย่างนั้น ท่านแม่ทัพรักข้า นั่นเป็นเพราะเฉินเสียนไปให้ท่าเขาเอ
