ีที่สุด แล้วจะตำหนิใครล่ะ?”“องค์หญิงเพคะ บ่าวคุกเข่าคำนับให้ท่านแล้ว!”เฉินเสียนลุกขึ้น เอ่ย “ข้าไม่ใช่หมอ ไม่กล้าช่วยใคร หมอท่านนี้รักษาไม่ดี ก็ไปเชิญหมอที่มีทักษะสูงก็ได้”จากนั้นค่อยๆ กลับหลัง แม่บ้านจ้าวพูดอยู่ด้านหลัง “องค์หญิง ถึงแม้ท่านไม่มีความรักต่อแม่ทัพก็ตาม ขอให้ท่านเห็นว่าท่านแม่ทัพได้เปลี่ยนแปลงเพื่อท่าน!ท่านถูกโจรภูเขาจับตัวไปในวันนั้น ท่านแม่ทัพก็ไม่ได้นอนทั้งคืน ไปทุกหนทุกแห่งเพื่อตามหาที่ที่ท่านอยู่ องค์หญิงคิดว่าท่านแม่ทัพกลัวเพียงว่าจะรับผิดชอบไม่ไหวหรือเพคะ?ใครๆ ก็มองออก ว่าท่านแม่ทัพนั้นทั้งสนใจและเป็นห่วง!แม่ทัพกลับไปกลับมาอยู่ที่ด้านนอกสวนของเราอยู่หลายครั้งหลายครา ท่านคิดว่าเขาจะทำให้องค์หญิงลำบากหรือเพคะ เขาแค่ต้องการอยากจะดูแลองค์หญิงแต่องค์หญิงกลับไม่ให้โอกาสท่านแม่ทัพเลย!”622
เท้าของเฉินเสียนได้หยุดชะงักพักหนึ่ง แต่ยังเดินกลับเข้าไปในห้องแม่บ้านจ้าวยังคุกเข่าพูดอยู่ด้านนอก “บ่าวรู้เพคะ ว่าก่อนหน้านั้นท่านแม่ทัพทำไม่ดีต่อท่าน แต่เขาก็ค่อยๆ พยายามทำดีกับองค์หญิงนะเพคะแม้ว่าองค์หญิงจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ก็เห็นแก่บ่าวที่ทำงานหนักและอยู่ที่นี่มานาน ช่วยท่านแม่ทัพด้วยนะเพคะ!บ่าวจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น บ่าวจะคุกเข่าอยู่ข้างนอก ถ้าหากว่าองค์หญิงรับปากแล้ว บ่าวรู้สึกซาบซึ้งในพระคุณเป็นอย่างยิ่ง จะเป็นวัวเป็นม้าบ่าวก็ยอมเพคะ!เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง อวี้เยี่ยนมองออกไปด้
