่างไร ซูเจ๋อท่านนี่สุดยอดจริงๆ ข้านับถือท่านเลย”ซูเจ๋อหัวเราะเบาๆ ชี้ออกไปนอกหน้าต่าง นัยน์ตาครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วยสีดำของยามราตรี ลึกลํ้าไร้ขอบเขต “ท่านมาดู ที่นั้นมีเรื่องน่าสนุก”เฉินเสียนก้าวเข้ามาหาหลังจากที่ได้ยิน มองออกไปด้านนอก แต่กลับไม่พบอะไรถูกชายผู้นี้หลอกเสียแล้วซูเจ๋อก้มตัวลงทันที นิ้วขาวชี้ไปที่ใต้ต้นหวู่ถง ลมหายใจอบอุ่นของเขาอยู่ข้างๆ ใบหูของเธอ “หากข้าจำไม่ผิด ก็คือตรงนั้น ที่ท่านผิวปากให้ข้า”เฉินเสียนชะงักงันความใกล้ชิดอย่างทันทีทันใดของเขา กลิ่นหอมของไม้กฤษณาค่อยๆ ซึมซาบเข้าจมูกลมหายใจของเขาทำให้ใบหูของเธอร้อนผ่าวอย่างบรรยายไม่ถูก“อาจารย์ที่สอนอยู่ที่นี่วันนั้นคือท่าน? ”576
มิน่าล่ะ ที่เธอรู้สึกคุ้นเคย มองดูความสง่างามของแผ่นหลังนั้น มาพร้อมกับใบหน้างดงามไม่มีใครเทียบของซูเจ๋อเสียจริงๆ“ใช่พ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนประหลาดใจ “เช่นนั้นท่านก็เป็นบัณฑิต? ”ซูเจ๋อหรี่ตา “ถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนหันกลับมา ริมฝีปากเกือบสัมผัสกับใบหน้าด้านข้างของเขาเธอจึงเอนตัวไปด้านหลัง “ท่านเป็นขุนนาง ท่านหลอกข้ารึ? ”“เหตุใดข้าถึงเป็นขุนนางไม่ได้งั้นหรือ” ซูเจ๋อชื่นชมกับปฏิกิริยาเธอ พลางเอ่ยถาม“ท่านบุกเข้าไปในรังโจรด้วยตนเองและมีเพียงดาบเล่มเดียว สังหารคนได้โดยไม่กะพริบตา และยังมีฝีมือในการรักษา ท่านบอกว่าท่านเป็นขุนนาง และยังเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือน!”“ท่านคิดว่าไม่ดีได้หรือ? ”“ดี ดีเกินไปเสี
