ยด้วยซํ้า ท่านเป็นผู้รอบรู้ในกิจการฝ่ายพลเรือนและการทหารเป็นเสาหลักของราชวงศ์ เมื่อได้เป็นบัณฑิตเช่นนี้จักได้แสดงความสามารถได้อย่างเต็มที่”ซูเจ๋อยิ้มจางๆ “ในสายตาของผู้อื่น ข้าไม่รู้วิชาการต่อสู้ และไม่รู้วิธีการรักษาทำได้เพียงแค่สอนหนังสือ เมื่อท่านออกไปแล้วอย่าพูดถึงมันอีก”577
เฉินเสียนยักไหล่แล้วกล่าวว่า “เรื่องส่วนตัวของท่านข้าไม่สนใจ ท่านอยากหาคนอยู่เป็นเพื่อนก็ไปหาผู้อื่นเถิด ข้ายังอยากกลับไปดูการแสดงอีกสักสองฉากไม่ใช่มาคอยรับใช้ผู้ใด”คิดไม่ถึงเมื่อหันหลัง ข้อมือของเฉินเสียนจะถูกเขาจับไว้สัมผัสนั้นแตกต่างจากฉินหรูเหลียง จิตใจผ่อนคลายราวกับยาเย็นที่ทำให้ชุ่มชื้นหัวใจของเฉินเสียนเต้นแรง เมื่อหันหลังกลับเห็นซูเจ๋อกำลังก้มมองฝ่ามือตนเองเขาเอ่ยถามขึ้นมาทันใดอย่างเรียบเฉย “แผลที่ฝ่ามือท่านดีขึ้นหรือยัง? ”เฉินเสียนเอ่ย “ท่านไม่เห็นหรือไง ตกสะเก็ดไปหมดแล้ว”ซูเจ๋อเอ่ยอะไรที่เข้าใจยากขึ้นมา “วันนั้นข้าเห็นเขาจูงมือท่าน ชอบถูกเขาจูงหรือ? ”“ผู้ใด? เจ้าหมายถึงฉินหรูเหลียงงั้นรึ? ” เฉินเสี่ยนยิ้มเยาะ “หลังจากกลับไปข้าล้างมือจนหนังแถบถลอกออกไปเป็นชั้นๆ”ซูเจ๋อหัวเราะออกมาเบาๆ จ้องมองไปที่เสื้อผ้าของเฉินเสียน แววตามืดมนลงเล็กน้อย “วันนั้นท่านก็สวมเสื้อผ้าเช่นนี้ ดูเหมาะสมกับเขาดี”เฉินเสียนลูบท้องตนเองเบาๆ สงบจิตสงบใจ “ข้ากับเขาไปด้วยกันไม่ได้ท้ายที่สุดหลังจากนี้ข้าต้องเลี้ยงดูด้วยตนเองซูเจ๋อห
