รี่ตาลง “ถ้าเช่นนั้นข้าข้อเสนอให้พวกท่านรักษาระยะห่างไว้ให้ดีหลีกเลี่ยงที่ต้องพัวพันกันอีก ดีที่สุด แม้แต่จับมือก็ห้ามจับ”578
เฉินเสียนกัดริมฝีปากตนเอง “ซูเจ๋อ ข้าคิดว่าท่านกำลังถ่วงเวลาอยู่ ท่านกำลังทำอะไรกันแน่? ”ซูเจ๋อกล่าว “ถูกท่านจับได้แล้ว แน่นอนว่าข้าไม่ต้องการให้ท่านกลับไปที่อุทยานอวี้ฮัวในตอนนี้”“เพราะเหตุใด? ”“คืนนี้ที่นั่นไม่สงบ ผู้บริสุทธิ์ถูกทำร้ายไม่ใช่เรื่องดี”บางครั้งเขาก็เหมือนจะจริงจังแต่กลับไม่จริงจัง บางครั้งก็ตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมเฉินเสียนแยกไม่ออกว่าเมื่อไหร่ที่เขาจริงจัง หรือเมื่อไหร่ที่เขาล้อเล่นแต่คราวนี้ซูเจ๋อไม่ได้ล้อนางเล่นราวกับลางสังหรณ์เป็นจริง สิ้นคำพูดของซูเจ๋อ เฉินเสียนได้ยินเสียงความโกลาหลวุ่นวายมาจากทางอุทยานอวี้ฮัวห่างจากต้นหวู่ถงออกไปเฉินเสียนมองลึกเข้าไปในดวงตาของซูเจ๋อ “ท่านเตรียมการไว้? ”ซูเจ๋อ “ข้าเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์”เฉินเสียนกลอกตาไปมา “ได้ยินเช่นนั้นแล้ว เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าท่านกลับกลอกนัก”ซู่เจ๋อยิ้ม “ความจงรักภักดีของแต่ละคนแตกต่างกัน ข้าภักดีต่อนายของข้าผู้เดียว”อีกนานหลังจากนี้ เฉินเสียนก็ค่อยๆเข้าใจซูเจ๋อผู้นี้579
กษัตริย์ของเขา มีเพียงคนเดียวเสมอเสียงโกลาหลวุ่นวายในอุทยานอวี้ฮัวดุจดั่งเขวี้ยงหินลงในทะเลสาบ ล่องลอยออกไปทั่วทุกสารทิศ เฉินเสียนได้ยินเสียงคนตะโกน “มีผู้ลอบสังหาร อย่าให้หนีไปได้ รีบตามไป!”เฉินเสียนขมวดคิ้ว “ข้าอยู่ที
