ชสมภพของสมเด็จพระราชชนนี ในวังจึงต้องจัดเตรียมงานล่วงหน้าเป็นเดือนๆเช้าตรู่วันนั้นฉินหรูเหลียงไปหาหลิ่วเหมยอู่ที่สวนดอกพุดตานเพราะจำได้ว่าเป็นวันเกิดของนาง หลิ่วเหมยอู่ที่เพิ่งตื่นดูเหมือนดอกพุดตานที่เพิ่งแย้มบาน เขาลูบไล้แก้มของนางเบาๆ พร้อมกับกล่าวอย่างรู้สึกผิด “เหมยอู่ วันนี้ในวังมีหลายสิ่งที่ต้องทำ ข้าอาจจะกลับมาถึงค่อนข้างดึก”หลิ่วเหมยอู่กล่าวอย่างเข้าอกเข้าใจว่า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ งานของท่านแม่ทัพเป็นสิ่งสำคัญ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ท่านค่อยกลับมาใช้เวลาในวันเกิดร่วมกับเหมยอู่ก็ได้เจ้าค่ะ”“ได้สิ ข้าจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด” ฉินหรูเหลียงยิ้มอย่างอ่อนโยนและคลอเคลียอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง “ถ้าข้ากลับดึกมาก เจ้าเข้านอนไปก่อนเลยก็ได้ ไม่ต้องรอข้า”หลังจากที่ทั้งคู่คลอเคลียกันอยู่พักหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดขุนนางคอกลมของฉินหรูเหลียงก็ลุกขึ้นและเดินจากไปหลิ่วเหมยอู่กึ่งนั่งกึ่งนอนและเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียง นางมองดูแผ่นหลังของฉินหรูเหลียงที่เดินจากไป แล้วหว่างคิ้วก็ปรากฏแววแห่งความหงอยเหงาขึ้นมาในความคิดของนาง วันนี้ฉินหรูเหลียงควรละทิ้งงานราชการและใช้เวลาอยู่กับนางที่นี่ทั้งวัน358
เพียงแต่นางพูดออกไปไม่ได้เพราะกลัวว่าตัวเองจะเรียกร้องมากเกินไปจนทำให้ฉินหรูเหลียงลำบากใจวันนี้ในห้องครัวเตรียมอาหารอย่างพิถีพิถันเป็นพิเศษ อีกทั้งพ่อบ้านยังปฏิบัติตามคำสั่งของฉิ
