นหรูเหลียงด้วยการเชิญคนจากร้านเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมาที่จวน พร้อมกันนั้นก็นำเครื่องประดับอันวิจิตรงดงามมาจัดแสดงเพื่อให้หลิ่วเหมยอู่ได้เลือกด้วยตัวเองมีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่ชอบเครื่องประดับ เมื่อเห็นเครื่องเงินเครื่องทองและหยกที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าของหลิ่วเหมยอู่จึงค่อยสดใสขึ้น หลังจากเลือกเครื่องประดับได้สองสามชุดนางก็ยิ้มออกมาได้ในที่สุดหลิ่วเหมยอู่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเมื่อถึงเวลาบ่ายคล้อยและสั่งให้เซียงหลิงช่วยแต่งหน้าแต่งตัวให้วันนี้นางจะแต่งกายด้วยเครื่องประดับเหล่านี้ รอจนฉินหรูเหลียงกลับมาและทำให้เขาตกตะลึงเมื่อได้เห็นเพียงแค่นึกถึงแววตาที่กระหายเยี่ยงเสือเยี่ยงหมาป่าของฉินหรูเหลียงยามมองมาที่ตนเอง แววตาของหลิ่วเหมยอู่ก็เปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์อันน่าดึงดูดนางเอื้อมมือเรียวยาวที่ทั้งขาวและอ่อนนุ่มไปหยิบปิ่นปักผมที่สวยงามขึ้นมาทาบบริเวณขมับและกล่าวว่า “เซียงหลิง อีกเดี๋ยวเจ้าไปเลือกเสื้อผ้าสบายๆ ที่เหมาะกับปิ่นนี่ให้ข้า ข้าจะรอท่านแม่ทัพกลับมากินอาหารเย็นด้วยกัน”นางคิดว่าในเมื่อฉินหรูเหลียงรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของนาง ไม่ว่าอย่างไรเขาจะต้องรีบกลับมาแน่ๆ359
เพียงแต่ว่าสิ่งที่ต้องเตรียมการคราวนี้คืองานเฉลิมพราชนมพรรษาครบหกสิบพรรษาของสมเด็จพระราชชนนี จักรพรรดิจึงดำริด้วยพระองค์เองว่าให้จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ ฉินหรูเหลียงไม่กล้าทำงานหละหลวมเนื่องด้วยเกรงว่าจะมีค
