นร้ายแฝงตัวเข้ามากระทำการลอบสังหารในพระราชวังดังนั้นเมื่อถึงตอนเย็น หลิ่วเหมยอู่รอจนอาหารทั้งหมดเย็นชืด ฉินหรูเหลียงก็ยังไม่กลับมารอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักอันหวานซึ้งของหลิ่วเหมยอู่ค่อยๆ จางหายไปเซียงหลิงที่อยู่ข้างๆ ปลอบว่า “นายหญิงกินก่อนดีกว่านะเจ้าคะ อย่ารอท่านแม่ทัพเลย หากท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเห็นว่านายหญิงทนหิวอยู่เช่นนี้ ท่านจะลำบากใจนะเจ้าคะ”หลิ่วเหมยอู่ตอบว่า “ถึงอย่างไรวันนี้ข้าก็จะต้องรอจนเขากลับมา”คืนนี้พระจันทร์งามเด่นจนแทบไม่เห็นดาวเฉินเสียนนั่งอยู่ในห้องโดยมีอวี้เยี่ยนช่วยดึงปิ่นปักผมที่ประดับอยู่บนศีรษะออกให้ เมื่อเส้นผมสีดำสลวยตกลงมาปรกบ่า นางจึงมัดรวบเส้นผมเหล่านั้นไว้ด้านหลังด้วยผ้าผูกผมอวี้เยี่ยนไปเลือกชุดกระโปรงบานยาวแขนทรงกระบอกจากตู้เสื้อผ้ามาให้จากนั้นเฉินเสียนจึงลุกไปแต่งตัวออกมาอย่างเรียบร้อยและว่องไวอวี้เยี่ยนรู้ว่าคืนนี้เฉินเสียนจะออกไปข้างนอก จึงได้แต่บอกว่า “องค์หญิง อีกเดี๋ยวงานใดที่ต้องใช้แรงทรงปล่อยให้บ่าวทำนะเพคะ พระองค์แค่คอยชมอยู่ข้างๆก็พอ”360
เฉินเสียนไม่แสดงความเห็นใดๆ เธอไปยืนที่ข้างผนังและเปิดหน้าต่างจากนั้นจึงกล่าวว่า “คืนนี้แสงจันทร์ช่างงดงามจริงๆ”เมื่อฉินหรูเหลียงกลับมาถึง พระจันทร์ก็ลอยเด่นอยู่กลางฟากฟ้าแล้วทันทีที่เข้ามาเขาก็เดินตรงไปที่สวนดอกพุดตานด้วยความเหน็ดเหนื่อยทว่าฉินหรูเหลียงหยุดฝีเท้าลงเมื่อเดินอ้อมมาถึงสวนแอพริคอตและผ่านศาลาร
