ว่ายังมีถ้วยในห้องตำราของท่านแม่ทัพที่ยังไม่ได้เก็บ จึงตั้งใจจะไปเก็บให้เรียบร้อย นึกไม่ถึงเลย…..ว่าจู่ๆ ท่านแม่ทัพจะทำอย่างนี้กับบ่าว……”หลิ่วเหมยอู่ถอยหลังไปหลายก้าว โชคดีที่อวิ๋นเอ๋อร์รีบเข้าไปประคองนางไว้นางจับมือของอวิ๋นเอ๋อร์ไว้แน่น จ้องเซียงซั่นที่อยู่บนพื้นตาไม่กะพริบ : “เจ้าว่าอะไรนะ?”“บ่าวไม่ดีเอง……เป็นความผิดของบ่าวคนเดียว……”หลิ่วเหมยอู่สีหน้าขาวซีด มองเซียงซั่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังนางดึงแขนออกจากอวิ๋นเอ๋อร์ จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปด้วยอาการที่คลอนแคลนยกขาขึ้น เหยียบลงบนร่างเซียงซั่นอย่างเต็มแรงแสงแดดค่อยๆ ส่องแสงหักเหผ่านเมฆและม่านหมอกฉินหรูเหลียงปรากฏตัวกลางสวนดอกพุดตานดุจยมราช มีบ่าวรับใช้เดินตามหลังมาสองคน264
เมื่อหลิ่วเหมยอู่เห็นเขา ดวงตาก็แดงกํ่าขึ้นมา นํ้าเสียงสะอึกสะอื้นแต่ฉินหรูเหลียงในตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะปลอบใจนาง เขาปรายตามองเซียงซั่นที่กองอยู่กับพื้น จากนั้นก็กวาดตามองไปยังอวิ๋นเอ๋อร์ด้วยสายตาที่ดุดันหากเขาจำไม่ผิด เมื่อวานนี้เซียงซั่นพูดว่านํ้าซุปถ้วยนั้นอวิ๋นเอ๋อร์เป็นคนต้มฉินหรูเหลียงใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซียงซั่นตามรับใช้หลิ่วเหมยอู่มาช้านานไม่เคยบังอาจทำเรื่องพวกนี้ แต่พอมีอวิ๋นเอ๋อร์มา ก็ไม่เป็นอันสงบสุขอวิ๋นเอ๋อร์ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่เมื่อสายตาของฉินหรูเหลียงมองมานางก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัวคนที่ทำผิดเป็นเซียงซั่นไม่ใช่หรอกหรือ?
