ทรมานใจยิ่งนัก… เหมยอู่รู้ว่านางเป็นองค์หญิง แต่องค์หญิงก็ไม่มีสิทธิ์มาข่มเหงเหมยอู่เช่นนี้ ถ้าครั้งนี้ไม่มีคนไปพบเข้า เกรงว่าเหมยอู่คงจะไม่ได้เห็นหน้าท่านแม่ทัพอีก…”ฉินหรูเหลียงโอบกอดหลิ่วเหมยอู่ไว้ เขาทั้งโกรธทั้งทุกข์ใจ“ตั้งแต่เหมยอู่แต่งงานเข้ามาจนถึงตอนนี้ องค์หญิงยังไม่เคยทำดีกับเหมยอู่เลย…”หลิ่วเหมยอู่ร้องไห้อยู่นาน ไม่ว่าฉินหรูเหลียงจะปลอบใจอย่างไรนางก็ยังไม่หยุดร้องใจของฉินหรูเหลียงเองก็ร้อนเป็นฟืนเป็นไฟ เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยและพูดไปว่า “อย่าร้องไห้เลยเหมยอู่ วันนี้มีคนจากพระราชวังมาที่นี่ คนที่ต้องการปกป้องนางไม่ใช่ข้า แต่เป็นจักรพรรดิ”หลิ่วเหมยอู่ชะงักฉินหรูเหลียงยังกล่าวอีกว่า “ในภายภาคหน้าหากมีโอกาส ข้าจะต้องทวงความยุติธรรมให้เจ้าแน่นอน แต่ต่อจากนี้ไปเจ้าต้องอยู่ให้ห่างจากนางเข้าไว้และอย่าแตะต้องเด็กในท้องของนางเป็นอันขาด มิฉะนั้นเจ้าเองก็พบกับความหายนะเช่นกัน เจ้าเข้าใจใช่ไหม”นํ้าตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาของหลิ่วเหมยอู่วูบไหว212
สีหน้าของฉินหรูเหลียงผ่อนคลายลง เขาค่อยๆ อธิบายว่า “ไม่ใช่ว่าข้าต้องการเก็บเด็กคนนั้นไว้ แต่จักรพรรดิต้องการเห็นเด็กคลอดออกมาอย่างปลอดภัย พระองค์ทรงเตือนข้าครั้งหนึ่งแล้วเมื่อเช้านี้”หลิ่วเหมยอู่หน้าซีด นางรีบพยักหน้าและกล่าวว่า “เจ้าค่ะๆ เหมยอู่จะเชื่อฟังท่านแม่ทัพทุกอย่าง เหมยอู่ไม่ต้องการให้ท่านแม่ทัพถูกองค์จักรพรรดิตัดสินโทษและเหมยอู่ก็ไ
