แทบจะแตกสลาย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดแม่ทัพฉินถึงใช้กริชจ่อพระศอองค์หญิงไว้อย่างนั้น ท่านแม่ทัพฉิน องค์หญิงเป็นสตรีผู้อ่อนแอ ถึงแม้พระองค์จะไม่เป็นที่รักของท่าน แต่ท่านก็ปฏิบัติต่อองค์หญิงเช่นนี้ไม่ได้ แล้วแบบนี้ข้าจะกลับไปทูลเสด็จได้อย่างไรองค์จักรพรรดิจะต้องกริ้วมากแน่ๆ”ฉินหรูเหลียงปล่อยเฉินเสียนและก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สีหน้าของเขาเย็นชาและแข็งกระด้างเฉินเสียนเดินซวนเซไปสองก้าว อวี้เยี่ยนตาไวรีบปราดเข้าไปประคองแล้วเฉินเสียนก็เอ่ยอย่างเป็นกันเองว่า “ข้ายังนึกถึงเสด็จพี่เสมอ เพื่อช่วยให้จิ้งเสียนได้แสดงความซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของเสด็จพี่ ไม่คิดว่ากงกงจะมาเห็นเหตุการณ์วันนี้เข้า กงกงโปรดอย่ากราบทูลเสด็จพี่เลย ความจริงแล้วมันเป็นความผิดของจิ้งเสียนเองที่ทำให้ท่านแม่ทัพโกรธ”ไม่ใช่ว่าเฉินเสียนจะยอมแพ้ไม่เป็น เธอยอมลดศักดิ์ศรีอันสูงส่งก้มหัวให้ผู้อื่นได้ แต่แค่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอว่าจะทำหรือไม่เท่านั้นยิ่งบอกให้กงกงไม่พูดเรื่องนี้ เกรงว่ากงกงกลับไปแล้วเรื่องจะยิ่งถึงหูจักรพรรดิเร็วขึ้นอวี้เยี่ยนได้ยินดังนั้นจึงแสดงท่าทีโกรธเคือง “องค์หญิง ท่านแม่ทัพจ่อมีดที่พระศอของพระองค์นะเพคะ เหตุใดยังต้องออกรับแทนเขาอีก พระองค์ทรงอยู่ในความลุ่มหลง มันไม่คุ้มเลยนะเพคะ!”กงกงมีสีหน้าเย็นชากว่าเดิม เอ่ยถามว่า “อวี้เยี่ยน เจ้าคือผู้ที่คอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายองค์หญิง เจ
