เขาจับมือข้างที่ถือกริชของเฉินเสียนเอาไว้และจ่อมันไปใกล้คอที่ขาวสะอาดของเธอแผ่นหลังของเฉินเสียนอยู่แนบกับแผงอกกว้าง ลมหายใจหอบกราชั้นแค่เคลื่อนไหวเพียงนิดเดียวคมมีดก็จะกรีดคอของเธอทันทีฉินหรูเหลียงค่อยๆ โน้มตัวไปข้างหน้าจนศีรษะแนบอยู่ที่ข้างหูของเธอ ลมหายใจเย็นๆ เป่ารดที่ข้างหู เขาเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “อยากจะฆ่าข้าหรือ? มันก็ขึ้นอยู่กับว่าท่านมีฝีมือพอหรือเปล่า”ในการเคลื่อนไหวเพียงไม่กี่จังหวะนั้นฉินหรูเหลียงถูกกระตุ้นให้ตอบโต้ แต่อีกฝ่ายกลับเป็นผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุดดวงตาของเขาสบเข้ากับใบหูของเฉินเสียน เป็นครั้งแรกที่เขาสังเกตเห็นว่าใบหูของเธอทั้งเล็กและสวยงาม เส้นผมที่ระอยู่บริเวณนั้นดูเข้ากันพอดิบพอดี และอยู่ใกล้จนเห็นรอยเจาะรูที่ติ่งหูซึ่งถูกปล่อยทิ้งไว้โดยปราศจากต่างหูเขามองเลยไปที่ใบหน้าด้านของเฉินเสียนอีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะชินกับรอยแผลเป็นบนใบหน้านั้นแล้วและไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนตอนเห็นครั้งแรกแต่เขายังคงเกลียดเธอมากฉินหรูเหลียงรู้ว่าด้วยอุปนิสัยของเฉินเสียน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะยอมให้เขาโบยสามสิบครั้งง่ายๆ แต่จนถึงบัดนี้เหมยอู่ยังคงนอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงเขาจะปล่อยเฉินเสียนไปได้อย่างไรเขาจะต้องลงโทษเธอด้วยตัวเขาเอง203
คราวนี้เฉินเสียนเป็นคนเริ่มก่อน แม้ว่าจักรพรรดิจะตำหนิเขาแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดรอยยิ้มฉาบฉายอยู่ในดวงตาของเฉินเสียน เธอไม่มีท่าทีตื่นตระหนกและเอ่ยอย
