ยี่ยนกับแม่บ้านจ้าวจะไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่เซียงซั่นก็ไม่มีหลักฐานใดที่จะยืนยันได้ว่าเฉินเสียนเป็นคนพาหลิ่วเหมยอู่ไปสิ่งต่างๆ มาถึงทางตันเมื่อไม่มีทางเลือกเซียงซั่นจึงร้องห่มร้องไห้ พูดกับฉินหรูเหลียงอีกครั้งว่า“องค์หญิงเถียงข้างๆ คูๆ ท่านแม่ทัพได้โปรดเชื่อบ่าว บ่าวไม่ได้โกหกจริงๆ นะเจ้าคะ! พระองค์เป็นคนผลักนายหญิงตกไป!”เฉินเสียนรวบกระโปรงและนั่งยองๆ ลงข้างๆ เซียงซั่น เธอบีบคางของนางและบังคับให้นางเงยหน้าขึ้น ให้ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยนํ้าตาหันมาเผชิญหน้ากับใบหน้าอันสงบเยือกเย็นของเธอเฉินเสียนเอ่ยเบาๆ ว่า “แม่สาวใช้ เจ้ากินของมั่วซั่วได้แต่เจ้าจะพูดจามั่วซั่วไม่ได้ เศษมูลที่พ่นออกมาจากปากของเจ้า เจ้าต้องชดใช้ บางทีเหมยอู่อาจโชคร้ายก้าวพลาดจนตกลงไปในสระก็ได้ เจ้าจำเป็นจะต้องลากคนอื่นมารับบาปให้ได้หรือเป็นเจ้าที่ไม่ดูแลเหมยอู่ให้ดี ไม่เพียงแค่ปล่อยให้นางไปยังสถานที่ที่อันตรายแต่ยังไม่ดูแลนางให้รอบคอบ เป็นเพราะความประมาทของเจ้านั่นแหละที่ทำให้เหมยอู่เป็นเช่นนี้ เจ้าพยายามโยนความผิดมาให้ข้าเพื่อหลบเลี่ยงความรับผิดชอบแม่ทัพฉินไม่ได้ตาบอดนะ เขาจะเชื่อเจ้าหรือ”เซียงซั่นเบิกตากว้าง รูม่านตาของนางหดเล็กลงเพราะความตื่นตระหนกหญิงสาวผู้นี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน… ไม่เพียงแค่ไม่ยอมรับ แต่เธอยังปัดความผิดกลับมาหานางอย่างมีเหตุมีผลอีกด้วย!190
เซียงซั่นกล่าวเสียงสั่นว่า “ท่านแม่ทัพเชื่อบ่าวนะเจ้าคะ
