ขาก็จะไม่รับรู้สิ่งใดที่จะนำใช้ปรักปรำนางได้แม้จะไม่รู้ว่านายหญิงน้อยตกลงไปในสระได้อย่างไร แต่องค์หญิงก็เป็นผู้ที่ยืมมือของเขาไปช่วยนายหญิงน้อยไว้ผ่านมาถึงตอนนี้ เฉินเสียนจัดการเรื่องต่างๆ ได้อย่างเด็ดขาดและเรียบร้อยจนทำให้พ่อบ้านยอมรับ และพ่อบ้านเองก็ไม่อยากให้เกิดอันตรายใดๆ กับนางและเด็กในท้องแต่ดูเหมือน… องค์หญิงจะไม่ใส่ใจเรื่องของตัวเองเลย มันทำให้คนอื่นอดกังวลแทนนางไม่ได้จริงๆ!พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ เอ่ยอย่างหวังดีว่า “เวลานี้ท่านแม่ทัพกำลังโกรธมาก โชคดีที่แม้นายหญิงน้อยจะได้รับบาดเจ็บแต่ก็ยังช่วยชีวิตไว้ทัน เมื่อพบท่านแม่ทัพ องค์หญิงทรงอย่าแข็งข้อนะพ่ะย่ะค่ะ เมื่อควรก้มเศียรพระองค์ต้องก้มเศียร หากไม่คิดถึงพระองค์เองก็ควรนึกถึงบุตรด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าคิดว่าข้าทำอะไรผิดงั้นหรือ”คำถามนี้ทำให้พ่อบ้านไม่กล้าถามต่อ183
เฉินเสียนกล่าวอีกว่า “แม่ทัพฉินมีนิสัยชอบกล่าวโทษข้าอย่างไม่สนถูกผิดแต่ข้าไม่ได้มีนิสัยชอบโค้งคำนับให้เขาอย่างไม่สนถูกสนผิด”พ่อบ้านเอ่ยอย่างจำใจ “บ่าวพูดผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงลานด้านหน้า ฉินหรูเหลียงกำลังนั่งอยู่ในโถงบุปผาด้วยท่าทางที่ติดจะเย็นชาข้ารับใช้ในจวนยืนอยู่ที่ทั้งสองฝั่งของโถงบุปผา แม้แต่ผู้ลงโทษเฆี่ยนตีก็ถูกเรียกมาด้วยยังไม่ทันจะเข้าไปในโถงบุปผา พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันท่วมท้นที่ทำให้แทบหายใจไม่ออก ซึ่งความร
