ู้สึกทั้งหมดนั้นแผ่ออกมาจากฉินหรูเหลียงพ่อบ้านก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ องค์หญิงเสด็จแล้วขอรับ”“บอกให้นางเข้ามา!” ฉินหรูเหลียงสั่ง เสียงของเขาทุ้มตํ่าจนแทบจะเหมือนเสียงคำรามด้วยความโกรธถึงขีดสุด เสียงนั้นทำให้คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเฉินเสียนปล่อยมือไว้ข้างกาย ชายของชุดกระโปรงเอวสูงแขนบานที่เธอสวมพลิ้วไหวไปตามสายลม เธอก้าวเข้าไปยังโถงบุปผาด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบอวี้เยี่ยนกับแม่บ้านจ้าวจะก้าวตามไปแต่ถูกบ่าวสองคนขวางเอาไว้ตรงหน้าประตูอวี้เยี่ยนกังวลจนหน้าซีด นางผลักไม้พลองที่บ่าวผู้นั้นกั้นเอาไว้แล้วกล่าวว่า“ปล่อยข้าเข้าไป!”ฉินหรูเหลียงเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองอวี้เยี่ยนที่อยู่หน้าประตู แววอาฆาตปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา184
โดยไม่รอให้เขาออกคำสั่ง เฉินเสียนก็ส่งเสียงขึ้นมาก่อน เป็นนํ้าเสียงที่น่าเกรงขามและเยือกเย็น เธอหันไปกล่าวกับอวี้เยี่ยนว่า “อวี้เยี่ยน ถอยออกไป”อวี้เยี่ยนนิ่งไม่ไหวติง “องค์หญิง…”“คำพูดของข้าไม่มีความหมายรึ แม่นมจ้าวก็ด้วย ถอยออกไปเดี๋ยวนี้”เธอเพียงแต่กลัวว่าถ้าอวี้เยี่ยนกับแม่บ้านจ้าวยังชะเง้อชะแง้อยู่ที่หน้าประตูอยู่อย่างนั้น ฉินหรูเหลียงจะสั่งให้คนมาลากทั้งสองคนไปลงโทษก่อนจะได้พูดอะไรพ่อบ้านเห็นดังนั้นจึงเรียกให้คนมาดึงทั้งสองออกไป ในเวลานี้การเข้ามาขวางก็เหมือนการเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟ ทำให้ฉินหรูเหลียงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟมากขึ้นกว่าเดิมก็
