ุ่งกับหม่อมฉันอีก หม่อมฉันจะไม่ทำให้อวี้เยี่ยนต้องลำบาก”นางพยายามดึงความสนใจเฉินเสียน ขณะเดียวกันก็เหลือบมองเซียงซั่นที่อยู่ข้างหลังเฉินเสียนอีกที “องค์หญิง หม่อมฉันไม่เคยคิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับพระองค์ เราต่างก็คอยรับใช้ปรนนิบัติท่านแม่ทัพ จึงควรสามัคคีกันไว้”เฉินเสียนหรี่ตาและมองเข้าไปในดวงตาของนาง “ต่อให้อยากเป็นศัตรูกับข้าแต่เจ้าคิดว่าเจ้าคู่ควรแล้วรึ”หลิ่วเหมยอู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และฝืนยิ้มราวกับว่าต้องการคืนดีกับเฉินเสียนจริงๆ “แม้ว่าท่านแม่ทัพจะเป็นของหม่อมฉันมาตั้งแต่แรก แต่ในเมื่อตอนนี้องค์หญิงก็เป็นภรรยาคนหนึ่งในจวนแม่ทัพแห่งนี้ เหมยอู่ทำได้แต่เพียงต้องยอมรับชะตากรรม เรื่องที่แล้วมาก็ให้แล้วกันไป ต่อจากนี้เหมยอู่ยินดียอมรับให้องค์หญิงเป็นภรรยาเอก เหมยอู่จะขอให้ท่านแม่ทัพรักษาเกียรติขององค์หญิง…”หลิ่วเหมยอู่พยายามทำให้เฉินเสียนคลายความระวังตัวลง แต่หางตาก็ไม่อาจหยุดชำเลืองมองเซียงซั่นได้167
เฉินเสียนดูเหมือนจะตั้งใจฟังและถูกเบี่ยงเบนความสนใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ทันทีที่พูดจบหลิ่วเหมยอู่ก็เห็นว่าได้โอกาสเหมาะ นางรีบส่งสัญญาณให้เซียงซั่น ตอนนี้แหละ!เซียงซั่นพร้อมตั้งนานแล้ว แค่ผลักทีเดียวเฉินเสียนก็จะตกลงไปในสระทันที!ขอเพียงแค่ทำให้นางปีนขึ้นมาจากสระไม่ได้ นางก็จะกลายเป็นอาหารของปลิงร้ายกาจที่จำศีลอยู่ที่นี่!เพียงแค่นึกถึงสภาพที่น่าเวทนานั้นนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสบายอกสบาย
