กล่าวว่า: “ดูแล้วองค์หญิงคงจะไม่มีดวงนะเพคะ นายหญิงของข้าหลังจากใช้ยาบำรุงแล้วก็ดีขึ้นอย่างมาก ภายหลังองค์หญิงก็มิจำเป็นต้องไปที่คลังแล้วนะเพคะ ถึงแม้จะคิดถึงสุขภาพขององค์หญิงและเด็กในท้องแล้ว ทางคลังเก็บของก็ไม่ยอมเช่นกันเพคะ”เฉินเสียนหรี่ตาลง ไม่ขัดแย้งใดๆเซียงซั่นพูดอย่างดูถูกอีกว่า: “ท่านแม่ทัพและนายหญิงกำลังรอบ่าวกลับไปรายงานอยู่เพคะ เชิญองค์หญิงรับแดดต่อเถอะเพคะ”พูดจบ นางก็พาหมอเดินจากไปพร้อมกันแม้แต่แม่บ้านจ้าวที่อายุมากกว่าเซียงซั่นมาก ก็ยังอดไม่ได้ที่จะโกรธนายใครนายมัน ถึงแม้แต่ก่อนแม่บ้านจ้าวจะไม่ใช่คนรอบตัวเฉินเสียน แต่ทั้งหมดนี้ก็เพื่อลูกในท้องของเฉินเสียนทั้งนั้นท่านแม่ทัพไม่อยากได้เด็กคนนี้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องรักษาเด็กคนนี้ไว้ให้ได้หลังจากที่เซียงซั่นพาท่านหมอกลับไปแล้วนั้น เฉินเสียนก็หลับตาลงรับแดดต่อ แสงอันนุ่มนวลส่องไปยังร่างกายของเธอ ทำให้ทั้งตัวเธอเต็มไปด้วยแสงสีทองอร่ามสายลมพัดผ่านปอยผมข้างหูเธอ สีผมของเธอกลายเป็นสีทอง ใบหน้าอันขาวใสของเธอ หากไม่ใช่เพราะรอยแผลเป็นอันน่ากลัวนั้น เธอก็ถือเป็นสาวงามคนหนึ่งเลยทีเดียวแม่บ้านจ้าวคิดว่า หากองค์หญิงไม่เสียโฉม ด้วยนิสัยเช่นนี้ของนาง คงจะได้รับความรักจากท่านแม่ทัพมากกว่าแน่นอน86
หากต้องโทษก็ต้องโทษแต่ก่อนที่องค์หญิงโง่เขลาไปหน่อย และยังยึดติดกับท่านแม่ทัพมากเกินไปด้วยเฮ้อ เรื่องในอดีตไม่พูดถึงดีกว่าเฉินเสียนได้ยินเสียง
