ถอนหายใจของแม่บ้านจ้าว เลยยกมุมปากขึ้นพร้อมกับกล่าวว่า: “ในเมื่อเป็นของของข้า ถึงแม้จะให้สุนัขคาบไปก็ตาม แล้วใครสั่งให้นางอ้าปากมารับเมื่อไหร่กัน?”อยากจะแก้แค้นนาง ยังต้องกลัวไม่มีวิธีอีกงั้นรึ?หลิ่วเหมยอู่กินเข้าไปอย่างไร เฉินเสียนก็จะให้นางคายออกมาอย่างนั้นจวนแม่ทัพใหญ่โตจนเฉินเสียนไม่พบเห็นฉินหรูเหลียงเลยแทบทั้งวันในตอนที่ฉินหรูเหลียงอยู่ ก็ใช้เวลาส่วนใหญ่กับหลิ่วเหมยอู่ทั้งนั้นเฉินเสียนมิได้เข้าไปรบกวนเวลาพรอดรักของทั้งสอง ฉินหรูเหลียงก็ต้องปล่อยให้นางเดินเล่นในจวนได้อย่างอิสระเฉินเสียนก็จำเป็นต้องออกจากเรือนไปสูดอากาศบ้างเช่นกันอากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว ในฤดูใบไม้ผลิที่หลังสวนดอกไม้เต็มไปด้วยดอกไม้และพุ่มหญ้าสีของฤดูใบไม้ผลิในสวน แทบจะปิดไม่อยู่วันนี้ เฉินเสียนตัดสินใจจะไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้เธอสวมเสื้อคลุมยาวสีครีม ปักด้วยลายกิ่งไม้พันกันตรงปลายเสื้อ ปกคอตั้งสูง และติดกระดุมสองเม็ดอันสวยงามบนคอเธอ เผยให้เห็นถึงเรือนร่างอันสูงเพรียว87
เรือนร่างของเฉินเสียนดูผอมบาง ในตอนนี้ท้องของเธอยังไม่ปรากฏให้เห็นชัดนักเสื้อตัวนี้ทั้งๆที่เป็นเสื้อตัวเก่า แต่เมื่อสวมอยู่บนตัวนางก็มีกลิ่นอายของความโบราณและความอบอุ่นออกมา มีความสวยงามแบบธรรมชาติแผ่ออกมาจากตัวนางด้วยหากไม่ใช่ว่านางเสียโฉมล่ะก็แผลบนใบหน้าเธอหายหมดแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นสีชมพูจากผิวที่ประสานกันใหม่ ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนใน
