่าจะหิวแค่ไหนพวกเขาก็ต้องรับประทานอย่างสง่างามและสุขุมเหลียนชิงโจวก็เช่นกันเขาเอ่ยขึ้นว่า “วันนี้องค์หญิงทำให้ผู้คนได้เปิดหูเปิดตา”เฉินเสียนกินถั่วลิสงคลุกเนยและถามว่า “เหลียนชิงโจว ตอนนี้เจ้าทำอะไรอยู่”“ทำการค้า”เฉินเสียนเหล่ตามองเขา “เจ้าเป็นพ่อค้า เคยรู้จักกับข้ามาก่อนหรือ”เหลียนชิงโจวยิ้มและกล่าวว่า “เดิมทีพ่อของกระหม่อมเป็นขุนนางที่เมืองนั้นเมื่อมาหาข้าที่นี่จึงเริ่มทำการค้าขาย องหญิงมีข้อสงสัยอะไรหรือไม่”เฉินเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหาใดๆ จึงกล่าวว่า “แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าทำไมเจ้าจึงช่วยข้า แต่ครั้งนี้ข้าต้องขอบใจเจ้ามากๆ เหล้าจอกนี้ข้าขอดื่มให้เจ้า”37
เหลียนชิงโจวก็ดื่มเหล้าจอกนี้ด้วยเช่นกัน จากนั้นจึงกล่าวว่า “ขอให้องค์หญิงทรงทราบว่าข้าน้อยไม่มีทางทำร้ายองค์หญิง เรื่องแค่นี้องค์หญิงไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ”“วันหน้าถ้ามีโอกาส ข้าจะตอบแทนความช่วยเหลือของเจ้า”เหลียนชิงโจวยิ้มอย่างสุภาพและกล่าวว่า “องค์หญิงจะค่อยๆ ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมายในอนาคต”เฉินเสียนเพิ่งเข้ามาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ๆ เธอไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนักก่อนอื่นเธอต้องจัดการปัญหายุ่งๆ ที่อยู่ตรงหน้าเสียก่อน“องค์หญิงจะทรงทำอย่างไรต่อไปพะยะค่ะ” เหลียนชิงโจวถามเฉินเสียนกลับมาอีกครั้งอย่างเปิดเผยและมีเกียรติ หากคิดจะไปจากที่นี่คงไม่ใช่เรื่องง่ายนักเดิมทีเธอจะอยู่ให้ห่างไกลจากสถานที่แห่งนี้แล้วใช
