ือของทั่วป๋าไหวอัน
เขาจะไม่โกรธได้เยี่ยงไร? จะไม่โมโหได้เยี่ยงไร?
เรื่องมันดำเนินไปถึงขั้นที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เขาจะคิดได้แล้ว!
เมื่อหลี่รุ่ยเสียงได้รับคำสั่ง จึงออกไปประกาศต่ออย่างไม่รอช้า จู่ๆ บรรยากาศภายในห้องทรงอักษรก็วังเวงขึ้นฉับพลัน จิตใจของแต่ละคนตื่นตระหนก แต่ก็ยังเยือกเย็นสงบนิ่งอยู่
เมื่อควบคุมอารมณ์ให้คงที่ได้แล้วนั้น ฉู่อี้หมินก็ได้เอ่ยปากขึ้นถามอย่างสงสัยเป็นคนแรก “นี่มันเป็นไปได้ยังไง? เมื่อหกวันก่อนตอนนั้น เขาเพิ่งออกเดินทางจากเมืองหลวงไปไม่กี่วันเอง ทำไมถึงได้…”
พูดไปได้ครึ่งประโยค จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าของเขาหยุดชะงัดปิดปากสนิทลงทันที
ใช่แล้ว ทั่วป๋าไหวอันไม่ได้มีพลังวิเศษอะไรทั้งนั้น ยิ่งไม่มีทางกางปีกแล้วบินกลับไปได้ การที่มีข่าวส่งมาว่าเขาควบคุมอำนาจของราชสำนักโม่เป่ยได้ไวขนาดนั้น ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น…
เขาไม่ได้เดินทางออกจากเมืองหลวงในวันแต่งงาน แต่หนีกลับโม่เป่ยออกไปก่อนตั้งนานแล้วต่างหาก
หากเขาออกเดินทางในวันนั้นจริง การที่ทั่วป๋าอวิ๋นจีบอกว่าตนไม่รู้รายละเอียดเบื้องลึก แต่นางให้อภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ นั่นก็หมายความว่าเขาออกเดินทางไปก่อนหน้านั้นตั้งห้าหกวันแล้ว เวลานานขนาดนี้…
ผู้หญิงอย่างทั่วป๋าอวิ๋นจีเป็นไส้ศึกให้เขา หลอกล่อปั่นหัวฮ่องเต้เข้าให้แล้ว!
การที่ฮ่องเต้โมโหก็สมควรแล้ว!
บรรยากาศภายในพระราชวังเต็มไปด้วยความเงียบง
