อยยิ้มเย็นชา เขาใช้มือบีบคางของนางแล้วค่อยๆ เพิ่มความแรงขึ้น
“ข้าไม่ได้…” หลัวอวี่ก่วนตอบเสียงสั่น เจ็บปวดจนน้ำตาไหลรินออกมา
“เจ้าไม่ได้อะไร?” ซูหลินพูดพลางส่งสายตามองนางอย่างกดดัน “ดูท่าเจ้าคงคิดจะหลอกใช้ข้าเสร็จ แล้วจะถีบหัวส่งข้าสินะ เจ้าคิดว่าเจ้าจะมีโอกาสนั้นรึ?”
ภายใต้แววตาประชดประชันของเขาแฝงให้เห็นถึงความเย็นชาชัดเจน
หลัวอวี่ก่วนเบิกตาโพลงพูดไม่ออก ริมฝีปากของนางขยับหลายครั้ง สุดท้ายทำได้เพียงพูดพึมพำซ้ำคำเดิมขึ้นว่า “ท่านรับปากข้าแล้ว…”
“แล้วถ้าตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้วล่ะ?” ซูหลินไม่รอให้นางพูดจบ เขาพูดชิงตัดหน้าขึ้นก่อน ใช้มืออีกข้างโอบเอวนางไว้แล้วดึงชิดเข้าหาตัว ก้มศีรษะลงกระซิบข้างหูเสียงเบาว่า “ความรู้สึกเมื่อคืนวานนั้นไม่แย่เลยทีเดียวนะ ทำให้คนโหยหาซะเหลือเกิน อยากลิ้มรสมันอีกครั้งไหมล่ะ?”
ร่างกายของหลัวอวี่ก่วนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความอับอาย
นางเงยหน้ามองซูหลินอย่างตกใจ
นิ้วมือของซูหลินกดอยู่บนคางของนาง จากนั้นค่อยๆ ลูบเข้าในคอเสื้ออย่างไม่เอ่ยคำพูดใดขึ้น ประกายไฟลุกโชนขึ้นในแววตาของเขา เขาไม่ได้พูดล้อเล่น
หลัวอวี่ก่วนยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนเขาอุ้มขึ้น แล้วตรงดิ่งไปยังเตียงที่อยู่ด้านใน
ซูหลินวางนางลงบนเตียง แล้วรีบเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของนางออก
เมื่อหลัวอวี่ก่วนรู้สึกตัวได้ ก็พยายามต่อต้านขัดขืนรุนแรง ใช้มือปิดคอเสื้อเอาไว้แน่น น้ำตาไหลพรากเต็มใบหน้า
นา
