จี่ยนยังมาไม่ถึง มีเพียงข้ารับใช้เด็กผู้ชายที่ฮูหยินจางสั่งให้คอยดูแลอยู่ข้างกายจางอวิ๋นเจี่ยน วิ่งตรงมาด้วยใบหน้าเหงื่อไหลไคลย้อย ค่อยๆ พูดขึ้นอย่างระมัดระวังว่า “ซื่อจื่อขอรับ ท่านหญิงขอรับ พวกท่านกรุณารออีกสักประเดี๋ยวนะขอรับ คุณชายรองกำลังโมโหอยู่ เขาไม่ยอมกลับขอรับ!”
จางอวิ๋นอี้สีหน้ามืดมนลง กำลังจะเอ่ยปากก่นด่า แต่ฉู่หลิงอวิ้นกลับหัวเราะขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบ! พวกเจ้าเล่นตามน้ำไปกับเขาหน่อยแล้วกัน โอ๋ให้เขาออกมาให้ได้ก็พอ!”
“ขอรับ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!” ข้ารับใช้เด็กผู้ชายตัวน้อยคนนั้นตอบ แล้ววิ่งเข้าไปอย่างรีบร้อน
ไม่ว่าจะเวลาไหนใบหน้าของฉู่หลิงอวิ้นก็นิ่งเฉยไร้อารมณ์
เรื่องของนางกับจางอวิ๋นเจี่ยนในตอนแรกนั้น ขนาดคนในสกุลจางเองก็ไม่มีใครได้รู้รายละเอียดต้นตอของเรื่องนี้สักคน ข้ารับใช้เด็กผู้ชายของจางอวิ๋นเจี่ยนก็ถูกเหยียนหลิงจวินไล่ออกไปแล้ว ภายหลังก็โดนฉู่ฉีเหยียนฆ่าปิดปากอีก จากนั้นจวนอ๋องหนานเหอก็ให้คำตอบเพียงแค่ว่า จางอวิ๋นเจี่ยนดื่มจนเมาแล้วไปลวนลามฉู่หลิงอวิ้นเข้า ทำให้ซูหลินโมโหเกรี้ยวกราดจนพลาดพลั้งลงไม้ลงมือใส่
เดิมทีจางอวิ๋นเจี่ยนเป็นคนไม่เอาไหนอยู่แล้ว มาในวันนี้ก็กลายเป็นแบบนี้ไปซะได้ ในสายตาของจางอวิ๋นอี้เอง…
ฉู่หลิงอวิ้นก็เป็นเพียงดอกไม้งดงามที่ปักอยู่บนก้อนขี้วัว
ฉู่หลิงอวิ้นออกเรือนได้ไม่ถึงสองวัน ถึงแม้ต่อหน้าสกุลจางจะให้ความเคารพนางเป็นอย่างมาก แ
