อง แล้วหันหลังขึ้นรถม้าไปทันที โดยไม่รอให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้
จางอวิ๋นอี้มองแผ่นหลังของนางแล้วหยุดคิดไปชั่วขณะ พลางถอนหายใจขึ้นในใจอย่างไม่รู้ตัวอีกครั้ง เขารีบเก็บอารมณ์เอาไว้แล้วเข้าไปช่วยพยุงตัวจางอวิ๋นเจี่ยนขึ้นรถม้าคันที่อยู่ข้างหลังไป
ขบวนผู้คนที่นำด้วยจางอวิ๋นอี้ มุ่งหน้าตรงไปยังจวนติ้งเป่ยโหวอย่างเร่งรีบ
บนรถม้าคันนั้น จื่อเหวยขดตัวอยู่ในมุมมาตลอดทาง นางคอยใช้แววตากังวลและไม่สบายใจแอบมองใบหน้าด้านข้างของฉู่หลิงอวิ้นเรื่อยๆ…
ท่านหญิงของพวกนางเกลียดคนสกุลจางเข้ากระดูกดำ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้แสดงท่าทางกับซื่อจื่อติ้งเป่ยโหวอย่างเป็นมิตรแบบนั้นเล่า นางต้องมีแผนการอะไรอยู่แน่ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว แต่ด้วยนิสัยของฉู่หลิงอวิ้นแล้ว ถึงแม้จะรู้ว่านางคิดจะทำอะไรอยู่ จื่อเหวยก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง
จื่อเหวยรู้สึกกังวล แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมาให้เห็นชัดมากนัก ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาไม่ให้ฉู่หลิงอวิ้นเห็นสีหน้าของนาง
ฉู่หลิงอวิ้นรินชาใส่ถ้วย พลางเอ่ยถามจื่อซวี่ขึ้นอย่างใจลอย “เรื่องที่ให้ไปสืบมาได้ความอย่างไรบ้าง?”
“เจ้าค่ะ!” จื่อซวี่พยักหน้าไม่หยุด จากนั้นคลานเข้าไปหา แล้วตอบว่า “ข้าน้อยไปถามมาแล้ว พ่อบ้านบอกว่าเมื่อกลางดึกคืนก่อน หลี่หลินเป็นคนพาตัวผู้หญิงคนหนึ่งออกไป แล้วสั่งว่าพอเช้าแล้วให้รีบขายนางทิ้ง หลังจากนั้นข้าน้อยได้ยินมาอีกว่า มีองครักษ์ของซื่อจื่อคนหนึ่งส่งตัวนางผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้
