เพิ่งแต่งงานแท้ๆ ไม่มีอะไรทำก็ไม่ยอมอยู่ในจวน แต่กลับออกไปดื่มเหล้าเพื่อคลายทุกข์เนี่ยนะ? คุณธรรมของพวกเจ้าสกุลซูมีแค่นี้เองงั้นรึ? ไม่มีความรู้สึกอับอายขายขี้หน้าเลยงั้นรึ?”
บ้านสกุลซูสูญเสียลูกสาวไปหนึ่งคน สำหรับตัวเขาแล้วมันไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด ถึงแม้ว่าคนที่ตายไปจะเป็นพระชายาขององค์ชายห้าแห่งแคว้นโม่เป่ยก็ตาม มันก็หาได้ส่งผลกระทบกับเขาไม่
แต่เพราะช่วงนี้มีหลายสิ่งไม่ราบรื่นดั่งที่หวัง แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ มันก็เพียงพอที่จะกระตุ้นอารมณ์เขาแล้ว
ในขณะที่ฮ่องเต้โมโหจนปรอทแตก เย่าสุ่ยที่อยู่ด้านนอกก็เดินเข้ามากราบทูลพอดีว่าฮองเฮามาขอเข้าเฝ้า
หลัวฮองเฮาไม่สบายมาสองวัน ฮ่องเต้เองก็ต้องออกหน้าดูแลหน่อย เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “เรียกฮองเฮาเข้ามาเถิด!”
หลี่รุ่ยเสียงยื่นน้ำชาให้จากด้านข้าง
ฮ่องเต้รับมาดื่มเข้าไปหนึ่งคำ สีหน้าของฮ่องเต้ดีขึ้นทีเดียวเชียว จากนั้นเขาจึงเอนตัวลงพิงพนักเก้าอี้
ไม่นานนักหลัวฮองเฮาก็เดินเข้ามาพร้อมกับแม่นมเหลียงที่คอยช่วยพยุงอยู่
“ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท!” หลัวฮองเฮากล่าวพลางย่อตัวทำความเคารพ
ฮ่องเต้มองใบหน้าที่ยังแสดงให้เห็นถึงอาการป่วยของนาง จึงรู้สึกสงสารขึ้นมา เขาพยักหน้าแล้วกล่าว
“นั่งลงเถิด!”
“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท!” หลัวฮองเฮากล่าวขอบคุณ จากนั้นแม่นมเหลียงก็พานางไปนั่งที่เก้าอี้ด้านข้างเขา
ส่วนหลัวอวี่ก่วนที่ตามเข้ามาก็ก้มหน้าก้มตาถอยไป
