้และอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ ไม่ต้องคิดเลย ตกลงไปก็มีทางเดียวคือตายเท่านั้น
เหงื่อเย็นพาลจะไหลท่วมตัวด้วยความหวาดกลัว หลัวอวี่ก่วนขาอ่อนยวบลงไปคุกเข่า สองมือรีบปีนป่ายขอบหน้าต่างข้างๆ สีหน้าท่าทางยังตกใจกลัวจนตัวสั่นไม่หยุด
เหตุการณ์ที่นี่ทำให้ซูหลินตกใจ ตอนนี้เขาเพิ่งจะได้สติกลับมา
ในสีหน้าหวาดกลัวของเขาเจือปนด้วยความแปลกประหลาดบางอย่าง เขาหลบสายตาอย่างน่าสงสัย สายตากลับมองของในห้องนี้ไปมาอย่างสะเปะสะปะ ทำยังไงก็หาจุดพักสายตาที่เหมาะสมไม่ได้สักที แต่บางครั้งก็ก้มหน้าลงมองสองมือของตนเองอย่างหวั่นใจ…
เมื่อครู่เขาพลั้งมือผลักซูหว่านตกลงไป!
ถึงแม้เวลานี้ในกระแสน้ำทุกอย่างดูเป็นปกติ แต่ความรู้สึกหน่วงนั้นกลับชัดเจนเหลือเกิน
ดังนั้น…
เป็นเขา เป็นเขาที่ผลักน้องสาวตนเองลงไปตายในกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากด้วยมือของเขาเอง!
“ซื่อจื่อ…” ตอนนี้องครักษ์ที่ติดตามเขามาเพิ่งจะได้สติ และเอ่ยอย่างร้อนใจว่า “ข้าจะพาคนไปค้นหาเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
“รีบไป!” ซูหลินตอบไปด้วยความตกใจ
องครักษ์คนนั้นหันตัวจะจากไปแล้ว อยู่ดีๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงตะโกนเสียงแหบว่า “หยุด!”
หลายคนหันกลับมา
ซูหลินกลืนน้ำลาย ในหัวมีแต่ภาพซูหว่านตกลงในแม่น้ำเมื่อครู่ด้วยมือเขาหมุนวนอยู่ตลอดเวลา รู้สึกเพียงจิตใจสับสนวุ่นวาย เขาใช้พลังไปอย่างมากกว่าจะฝืนเรียกสติกลับมาได้ และกวาดสายตาไปทางองครักษ์หลายคนอย่างเด็ดเดี่ยว พลางเอ่ยถามว่า
