“เมื่อครู่ท่านหญิงตกหอไปได้ยังไง?”
เหล่าองครักษ์นิ่งอึ้งไป ได้แต่มองหน้ากันเลิกลั่ก…
เวลานี้เขาไม่คิดรีบช่วยชีวิตคน ยังมีแก่ใจมาถามเรื่องนี้อีกหรือ?
ทว่าพอคิดดูแล้ว อากาศแบบนี้ ซูหว่านก็ว่ายน้ำไม่เป็นอีก ตกลงไปก็ตายแน่อย่างไม่ต้องสงสัย
เหล่าองครักษ์เหงื่อตกผุดพรายเต็มหน้าด้วยนัยน์ตาของเขาที่จ้องมองอยู่ใกล้ๆ อย่างเคร่งขรึม ท้ายที่สุดก็ยังเป็นหัวหน้าองครักษ์ที่สงบสติอารมณ์ได้เร็วที่สุด ก้มหน้าลงเอ่ยเสียงเฉียบขาดว่า “ท่านหญิงไม่ระวังก้าวพลาดตอนที่กำลังชมวิวอยู่ใกล้หน้าต่างขอรับ!”
ฟังคำนี้แล้ว ซูหลินถึงจะค่อยๆ รู้สึกใจสงบลงบ้าง แล้วโบกมืออย่างใจลอยว่า “ไปเถอะ!”
เหล่าองครักษ์เหมือนยกภูเขาออกจากอก จึงรีบลงไปข้างล่าง
ซูหลินเองก็เหงื่อตกไปทั้งตัว ฟังเสียงลมหนาวที่พัดอื้ออึงและเสียงน้ำที่โหมกระหน่ำซัดสาดด้านหลังแล้ว ยิ่งรู้สึกวุ่นวายใจ
เขาเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาบนโต๊ะ พลันพบว่ามือของตนเองสั่นไม่ไหวแล้ว…
เขาฆ่าซูหว่าน!
เขาผลักน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาตกแม่น้ำจ้าวธารด้วยมือของเขาเอง!
ที่น่ากลัวที่สุด…
เวลานี้ซูหว่านยังเป็นพระชายาขององค์ชายห้าแห่งโม่เป่ยที่ฮ่องเต้พระราชทานให้!
ซูหลินรู้สึกว้าวุ่นใจ แม้แต่รินชาให้ตนเองสองถ้วยยังต้องสงบสติอารมณ์อยู่หลายนาที สายตาเหลือบมองไปอย่างไม่ตั้งใจ แต่กลับเห็นหลัวอวี่ก่วนที่กลัวจนหัวหดและตัวสั่นเทาอยู่ริมหน้าต่างนั้น
หลัวอวี่ก่วนสีหน้าหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบเต
