็มหน้าไปนานแล้ว นางมองเขาอย่างระวังตัวเต็มที่
ทันใดนั้นซูหลินก็ปวดศีรษะขึ้นมาอีก…
ผู้หญิงคนนี้ก็ยุ่งยาก!
หรือต้องวางแผนไว้ก่อนแบบซูหว่านจริงๆ จัดการให้นางก็ “บังเอิญก้าวพลาด” เหมือนกันงั้นหรือ?
ซูหลินกะพริบตาปริบๆ ชั่งใจส่วนได้ส่วนเสียในใจอย่างรวดเร็ว
หลัวอวี่ก่วนไม่ใช่เด็กสาวธรรมดาที่ไม่รู้ประสีประสา เห็นท่าทางก็คงพอเดาออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ในเวลานี้
“ซูซื่อจื่อ!” นางเข้ามากอดขาซูหลินไว้แน่น และขอร้องว่า “เรื่องของท่านหญิงซูข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น และข้าก็ไม่รู้ด้วยว่าไปก่อปัญหาให้นางได้ยังไง ข้าไม่ได้อยากทำร้ายนางให้ถึงตาย เจ้าเชื่อข้าเถอะ ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้อะไรเลยจริงๆ!”
อาจเพราะตื่นตกใจเกินไป หรืออาจเพราะลนลานขอชีวิต นางจึงกอดขาซูหลินไว้สุดชีวิตไม่ปล่อยมือ
ซูหลินก้มตัวลงอยากดึงตัวนางออก สัมผัสใกล้ชิดแบบนี้สามารถสัมผัสได้ถึงสัดส่วนนุ่มนิ่มแต่ละส่วนบนร่างกายของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน เกรงว่าถึงจะใส่เสื้อผ้าหลายชั้น ก็นึกไม่ถึงว่าความรู้สึกแบบนั้นจะทำให้คนหวั่นไหวได้อย่างน่าประหลาด
ท่าทางของซูหลินชะงักอยู่ครึ่งทาง แค่รู้สึกว่าใจเต้นเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน พอหันกลับไปมองอีกรอบก็เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของหญิงงาม ยิ่งรู้สึกคอแห้ง ความร้อนรุ่มในร่างกายเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เวลานี้ทำไมเขายังคิดอะไรแบบนั้นขึ้นมาได้?
น่าอายเหลือทน ซูหลินรีบสะบัดศีรษะอย่างแรง อยากจะยับยั้งความรู้สึกที่ไม่ถูกเวลาน
