จึงทรงอยากปลอบใจองค์ชายห้าแห่งโม่เป่ย และยังตั้งพระทัยให้ฮองเฮาช่วยเป็นธุระด้วย กลัวแต่ท่านหญิงสวินหยางจะไม่ตกลง วันที่ 1 ที่สนมมาเข้าเฝ้านั้นฮองเฮายังเคยพระราชทานรางวัลมาให้ตั้งมากมาย เรื่องนี้เจ้าก็รู้ดี”
“เจ้าจะบอกว่าของรางวัลของฮองเฮาใช้เพื่อทำเรื่องนี้ให้สำเร็จหรือ?” ซูหว่านเอ่ยอย่างลังเล และจ้องใบหน้านางระยะประชิดอย่างเย็นชา
“เดิมฮองเฮาก็ไม่ชอบนางอยู่แล้ว หากไม่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น อยู่ดีๆ จะให้เกียรตินางมากขนาดนั้นทำไมกัน?” หลัวอวี่ก่วนถาม “เจ้าเชื่อข้า เรื่องจริงแท้แน่นอน แต่เพราะหลังจากนั้นคังจวิ้นอ๋องออกหน้าไม่รู้ว่าใช้วิธีไหนถึงโน้มน้าวให้พี่ชายเจ้าออกหน้าได้ ฝ่าบาทถึงได้เปลี่ยนพระทัยในท้ายที่สุด และไม่ได้ประกาศเรื่องท่านหญิงสวินหยางออกไป”
ถึงแม้ซูหว่านจะไม่พอใจกับเรื่องแต่งงาน แต่ยังไม่ถึงกับโทษซูหลินอย่างไร้เหตุผล เพราะว่าคืนนั้นนางหายไปด้วยกันกับทั่วป๋าไหวอันจริง ไม่ช้าก็เร็วเรื่องนี้ก็ต้องเปิดเผยออกมา แต่หลังจากที่ได้รู้ว่าตนเองต้องมารับกรรมแทนฉู่สวินหยางในวินาทีสุดท้าย ความเดือดดาลในใจก็ยังพลุ่งพล่านขึ้นมา
“ถ้าหากเจ้าไม่เชื่อ จะกลับไปถามซูซื่อจื่อก็ได้!” หลัวอวี่ก่วนคิดแต่จะหนีให้พ้น จึงเอ่ยโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นว่า “เขาต้องรู้เรื่องทั้งหมดแน่ น่าจะกลัวเจ้ารู้สึกน้อยใจถึงได้ไม่บอกเจ้า!”
ซูหว่านอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ และมองนางไม่วางตาอยู่นาน
หลัวอวี่ก่วนมองนางอย่างวิงวอน…
