แต่น้อย “เพียงแต่อย่างไรน้องก็อายุมากแล้ว คงจะรับตำแหน่งที่เมืองฉู่ได้สักชั่วครู่ ไม่ได้นานขนาดนั้นพ่ะย่ะค่ะ น้องสามารถไปประจำการได้เพียงช่วงหนึ่ง ส่วนเรื่องทางนี้…”
“อืม เจ้ารีบไปให้เร็วที่สุดก็พอแล้ว” ฮ่องเต้กล่าวทั้งยกมือตัดบทเขา “ทางด้านนี้ข้าก็จะรีบหาตัวแม่ทัพคนใหม่ไปรับช่วงต่อจากเจ้า!”
“กระหม่อมน้อมรับบัญชา!” รุ่ยชินอ๋องก้มหัวรับราชโองการ
ฮ่องเต้โบกมือพลางกล่าว “เจ้าไปเตรียมตัวเสียเถิด”
จากนั้นค่อยกล่าวต่อ “ชายใหญ่ เจ้าออกไปส่งท่านอาของเจ้า ดูว่าทางด้านของเมืองฉู่มีเรื่องอันใดบ้างที่ต้องมอบงานให้เขา แล้วก็ชี้แจงอธิบายให้เขาเข้าใจด้วย”
“พ่ะย่ะค่ะ!” ฉู่อี้อันรับคำสั่ง คำนับก่อนจะถอยออกไปพร้อมกับรุ่ยชินอ๋อง
เมื่อออกมาจากห้องทรงอักษร ทั้งสองคนก็เดินไปยังด้านหน้า ฉู่อี้อันยามปกตินั้นก็มักจะไปจัดการราชกิจที่กระท่อมยาอู ไม่ได้เรียกคนให้ตามไป จึงเดินเคียงกันไปเพียงสองคน
รอจนไม่มีคน รุ่ยชินอ๋องจึงค่อยถอนหายใจ หันหน้าเหลือบมองไปทางเขา กล่าวด้วยท่าทีซับซ้อน “เจ้าไม่ต้องไปส่งหรอก ข้าอย่างเร็วที่สุดก็สองวันถึงจะออกเดินทางได้ มีอะไรที่ต้องการจะส่งมอบเจ้าก็กลับไปจัดการให้ดี เสร็จแล้วส่งคนไปบอกที่จวนของข้าก็พอแล้ว ตอนนี้กลับไปก่อนเถิด!”
ขณะที่พูดก็ส่งสายตาครุ่นคิดอย่างมีนัยไปทางห้องทรงอักษรด้านหลัง
ฉู่อี้อันเผยใบหน้านิ่งเงียบ รู้สึกผิดอยู่เล็กน้อยจึงยิ้มให้เขาทั้งขมขื่น “เรื่องครั้งนี้ เพิ่
