าดคิด “ท่านหมายถึงหูกวงทรยศเราอย่างนั้นหรือ?”
“คนอื่นต่างก็ย้ายจากถนนใหญ่ตะวันออกไปตามฝ่าย แต่ทำไมเขาถึงตัดสินใจเปลี่ยนทางด้วยตัวเอง แล้วบังเอิญเรียกเราจนเจอะกับทั่วป๋าไหวอันอย่างนั้นหรือ?” ซูหลินเอ่ย สายตาดูถูกเหลือบมองไปที่นาง “คำพูดนี้ถ้าพูดออกไป เจ้าเชื่อหรือ?”
เรื่องเมื่อคืน เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เขาก็ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก พอจนวันนี้จึงได้เข้าใจ จะหาตัวหูกวงมาถามก็ตามตัวไม่เจอแล้ว หากไม่ได้หนีไปเพราะกลัวความผิดจะเป็นอะไรไปได้
ซูหว่านตกใจไม่น้อย และลืมความเสียใจไปชั่วขณะ สายตากลอกไปมาพันกันไปหมด สุดท้ายจึงจับแขนของซูหลินไว้แล้วเอ่ย “พี่ใหญ่ ท่านรีบไปเรียกจนให้จับเขากลับมา ท่านพูดถูก เรื่องนี้จะต้องมีเงื่อนงำ ต้องมีคนวางแผนทำร้ายเราเป็นแน่!”
“ข้ารู้แน่อยู่แล้วว่าเบื้องหลังต้องมีผู้บงการ แต่เจ้าว่าจะเป็นใครกัน” ซูหลินกลับไม่ร้อนรน เพียงแค่เอ่ยเสียงเรียบ
หูกวงเป็นไส้ศึกที่ถูกผู้อื่นว่าจ้าง และก็หนีไปท่ามกลางความชุลมุน ยามนี้จะตามตัวกลับมาก็แทบจะเป็นไปไม่ได้ เขาเองก็คร้านจะไปทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์เช่นนั้น
ในหัวของซูหว่านสับสนไปหมด ทว่าจะคิดอย่างไรกลับคิดไม่ออกเสียทีว่าใครกันที่ลงทุนลงแรงวางแผนทำร้ายนางเช่นนี้
“ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็อย่าพูดในสิ่งที่ไร้ประโยชน์อีกเลย เจ้าเองก็เลิกโวยวายเสีย แต่งเข้าโม่เป่ยก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดีอะไร” ครุ่นคิดอยู่ร้อยรอบแต่ก็ไม่เป็นผล ซูหลิน
