เมื่อข่าวแพร่ออกมา ผู้แรกที่รู้ก็ต้องเป็นหลัวฮองเฮา
“หืม?” และในเวลานี้ตัวฮองเฮาเองกำลังยืนชมดอกไป่เหอหางจิ้งจอกใต้หน้าต่างในตำหนักอุ่นที่เพิ่งส่งใหม่มาจากห้องดอกไม้ เมื่อได้ยินเช่นนั้นมือก็เริ่มสั่น เล็บแหลมเรียวกวาดกิ่งดอกไม้อ่อนนุ่ม แล้วยังกวาดเอาดอกไม้ดอกที่บานกำลังงามจนหักครึ่ง
ดอกไป่เหอดอกใหญ่ที่หอมกรุ่นไปทั่วกลีบตกลงสู่พื้น กระแทกกับปลายรองเท้าปักของนาง
“ไอหยา น่าเสียดายเสียจริง!” หลัวอวี่ก่วนเรียกนางกำนัลไม่กี่นางให้ถือขนมจากนอกตำหนักเข้ามาพอดี เมื่อนางเห็นสถานการณ์ดังนั้นจึงรีบเดินไปเก็บดอกไม้พวกนั้นขึ้นมาใส่ไว้ในมือ ก่อนจะส่งออกไป
หลัวฮองเฮาเหลือบมองแวบหนึ่ง และโบกมือขึ้นก่อน
นางกำนัลที่ยืนคอยคำสั่งภายในตำหนักทุกคนล้วนมีสัมปชัญญะเป็นที่สุด ต่างคนต่างออกจากตำหนักไปอย่างสงบเงียบ
หลัวอวี่ก่วนมองใบหน้าที่เริ่มจะอารมณ์ไม่ดีนักของหลัวฮองเฮาด้วยความสงสัยไม่เข้าใจ
หลัวฮองเฮาหยิบดอกไม้ดอกนั้นในมือนางไป เมื่อนั่งดีแล้วจึงเอ่ยกับไฉ่เยว่อย่างชะล่าใจ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่า…ฮ่องเต้มีพระราชโองการอภิเษก[1] ให้ผู้ใด”
“ทูลฮองเฮา ฮ่องเต้มีพระราชโองการเองว่าให้องค์ชายห้าแห่งโม่เป่ยกับท่านหญิงซูแห่งจวนอ๋องฉางซุ่น อภิเษกกันเพคะ” ไฉ่เยว่ตอบ ตาของนางจ้องไปที่จมูก จดจ้องอยู่กับการก้มมองลงต่ำ คอยหลบสายตาของหลัวฮองเฮาให้ได้มากที่สุด
เมื่อหลัวฮองเฮาได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ทว่าห
