ทั่วป๋าไหวอันมองสีหน้าไม่แยแสของนาง ความรู้สึกเจ็บปวดโกรธแค้นในใจไม่เพียงแต่จะไม่หายไป แต่กลับยิ่งสะสมมากขึ้นกว่าเดิม…
มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่า ในขณะที่เขาตั้งใจพูดเหยียดหยามนางนั้น ตัวเองมีความรู้สึกนึกคิดยังไงอยู่
ก็แค่รู้สึกไม่ชอบใจก็เท่านั้น!
หากไม่มีเรื่องที่ฮ่องเต้ทรงประทานคู่ครองให้เขาในวันนี้แล้ว บางทีเขาอาจจะไม่ต้องเสียพันธมิตรไปเพราะเหตุนี้ แล้วทำให้ตนเองเสียใจไปชั่วชีวิตหรอก
แต่แม้ว่าจะเสียใจไปแค่ไหน มันก็ทำได้เพียงแค่นั้น
ทั่วป๋าไหวอันก้าวเท้าเดินไปด้านข้าง พยายามบังคับความนึกคิดของตนให้ไม่ไปคิดถึงเรื่องนี้อีก ไม่นานหลังจากนั้นจู่ๆ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ในเมื่อระหว่างเราไม่มีความเป็นไปได้ที่จะเชื่อมมิตรสัมพันธไมตรีกันได้อีกแล้ว งั้นพวกเรามาทำข้อตกลงกันเถอะ!”
ฉู่สวินหยางผงะเล็กน้อย จากนั้นลืมตาหันข้างไปมองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้ม
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าคนที่วิ่งมาอย่างรีบร้อนดังขึ้นมาจากไกลๆ จึงหันไปมองที่มาของเสียง กลับเห็นหยางเฉิงกังโหรหลวงจากสำนักหอดูดาวหลวง เดินเข้ามาอย่างรีบร้อนด้วยสีหน้าจริงจัง
มาเพื่อ…
ทำนายเรื่องงานเลี้ยงฉลองเมื่อคืนงั้นรึ?
ฉู่สวินหยางและคนอื่นจึงเตรียมพร้อมตั้งรับ
เย่าสุ่ยเดินเข้าไปกราบทูล ไม่นานนักก็เดินออกมาเรียกให้เขาเข้าไปในตำหนัก
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ฮ่องเต้ที่ทรงประทับอยู่ด้านในกำลังปวดหัวกับเรื่
