บนางด้วยตัวเอง ฉู่สวินหยางไม่ถามให้มากความ เดินตามไปบุคคลตรงหน้าแล้วขึ้นรถม้าไป
รถม้าเดินทางออกไป หลี่รุ่ยเสียงหาได้แจ้งข่าวการมาถึงของนางไม่ เดินนำหน้าพานางเข้าไปด้านในทันที
สถานการณ์ด้านในไม่ต่างจากที่ฉู่สวินหยางคิดเอาไว้ นอกจากฮ่องเต้กับฉู่อี้อันแล้ว ยังมีทั่วป๋าไหวอันบุคคลที่เกี่ยวข้องอีกคน
ฉู่สวินหยางเดินเข้าไปในตำหนัก จากนั้นถวายความเคารพให้แก่ฮ่องเต้ แล้วถอยมายืนอยู่ด้านหลังฉู่อี้อัน เอ่ยขึ้นอย่างเชื่อฟังว่า “ท่านพ่อ!”
ใบหน้าของฉู่อี้อันไร้ซึ่งอารมณ์ใด สีหน้าไม่ค่อยสู้ดี เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็พยักหน้าตอบรับ
ทั่วป๋าไหวอันที่ยืนอยู่ตรงข้ามใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา บนด้านขวาของใบหน้ามีแผลอยู่ ร่างกายไม่มีร่องรอยใดที่เห็นได้ชัด แต่ดูจากสีหน้าซีดขาวของเขาแล้ว ก็คงได้รับบาดเจ็บมาไม่น้อยเลยทีเดียว
ในขณะเดียวกันนั้นเอง ฮ่องเต้กำลังพูดคุยกับทั่วป๋าไหวอันอย่างออกรส เรื่องที่คุยกันก็เป็นเรื่องใดไปไม่ได้ นอกเสียจะปลอบขวัญให้กำลังใจเรื่อง “อุบัติเหตุ” เมื่อคืน จากนั้นเย่าสุ่ยที่อยู่ด้านนอก ก็เดินเข้ามากราบบังคมทูลว่า “ฮ่องเต้ขอรับ ใต้เท้าเหยียนหลิงมาถึงแล้ว บอกว่าถึงเวลาฝังเข็มเพื่อที่จะได้ขับไล่พิษในร่างกายแล้วขอรับ!”
รู้ทั้งรู้ว่าฮ่องเต้กำลังสะสางเรื่องงานอยู่ แต่กลับเลือกเวลานี้มาหาเขาเนี่ยนะ?
ฉู่สวินหยางขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่มีใครสังเกตเห็น จากนั้นทอดมองลงต่ำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฮ่
