เฝ้าครั้งนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีเช่นกัน
ฮูหยินใหญ่เป็นกังวลอย่างมาก แต่ก็ยังฝืนยิ้มให้ลูกสาวของตน พร้อมทั้งกำชับว่า “พอได้แล้ว พวกเจ้าก็เลิกมายืนอยู่ตรงนี้ได้แล้ว ควรทำสิ่งใดก็รีบไปทำเสียเถิด!”
พูดเสร็จก็เรียกให้คนช่วยพยุงฉู่เยว่ซินและฉู่เยว่หนิงเข้าไปด้านใน
เมื่อทุกคนต่างแยกย้ายไปหมดแล้ว หรูโม่ก็รีบเดินออกมา เรียนกับฮูหยินใหญ่ว่า “นายท่านหาต้องกังวลไม่ ข้าน้อยถามมาแล้วเจ้าค่ะ เมื่อเช้าตรู่ก่อนที่ท่านอ๋องจะออกจากจวน ได้ไปพบท่านหญิงมาก่อนแล้ว อีกอย่างเหมือนว่าเมื่อคืนองค์รัชทายาทก็ให้คนมาส่งข่าวด้วย ทางฝั่งท่านหญิงจะไม่มีปัญหาแน่นอนเจ้าค่ะ”
เมื่อฮูหยินใหญ่ได้ยินดังนั้นถึงค่อยวางใจได้บ้าง แต่ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความกังวลที่ยากจะปกปิดได้มิด นางถอนหายใจแล้วกล่าวขึ้น “ทำไมช่วงนี้ถึงได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเยอะแยะกันนะ ปีใหม่ทั้งทีก็ยังมีเรื่องไม่หยุดหย่อน”
“จริงเจ้าค่ะ!” หรูโม่พูดออกมาจากใจ พลางพยุงนางเดินเข้าประตู
ตัดมาอีกฝั่งในขณะที่กำลังไปพระราชวัง ฉู่สวินหยางเองก็หาได้คิดมาก นางเพียงปิดตาลงพิงอยู่บนเบาะที่อยู่ส่วนในสุดของรถม้าแล้วหลับไป
เมื่อคืนก่อนกลับจวนไปก็เที่ยงคืนให้แล้ว แถมยังมีเรื่องของทั่วป๋าไหวอันเกิดขึ้นอีก ทำให้นางแทบไม่ได้หลับเลยทั้งคืน เพิ่งได้หลับตาพักไปเมื่อตอนเช้าตรู่แค่ชั่วครู่ จากนั้นก็มีพระราชโองการของหลัวฮองเฮามาจากในวัง สองวันที่ผ่านมาในช่วงปีใหม่นี้มีเรื่องติดต่อก
