ย!”
ความสัมพันธ์ระหว่างวังบูรพาและจวนอ๋องฉางซุ่นแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยไยดีต่อกัน เจี่ยงลิ่วแม้จะรู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป รีบเร่งทำตามคำสั่งของเขา
เวลานี้ภายในวัง ฮ่องเต้กำลังอธิบายจุดประสงค์ของเขาอย่างจริงใจให้แก่ฉู่อี้อันฟัง
ในตอนนี้ราชนิกุลหญิงของราชวงศ์ก็มีเพียงฐานะของฉู่สวินหยางเท่านั้นที่สูงส่ง เหมาะสมที่จะปลอบขวัญและบรรเทาความโกรธของทั่วป๋าไหวอันไว้ได้ เดิมทีเขาก็ไม่อยากจะทำให้ฉู่อี้อันโมโห แต่เมื่อถูกสถานการณ์บังคับเช่นนี้จึงไม่มีทางเลือก เพราะหากว่าฉู่อี้อันไม่รับปาก เขาก็จะไม่เปิดบังอีกต่อไป นำแผนที่ตั้งใจจะสยบโม่เป่ยออกมากดดัน
ฉู่อี้อันที่เป็นรัชทายาทของแคว้นนี้ หากแม้แต่ความทะเยอทะยานและความกล้าหาญยังไม่มี เช่นนั้นก็เท่ากับว่าป่าวประกาศต่อหน้าผู้คนว่าเขาไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้ จึงไม่แปลกใจสักนิดที่หลังจากการสนทนาครั้งนี้ฉู่อี้อันจะทำเพียงก้มหน้ายอมชะตาอย่างเงียบๆ เพียงแต่พอจะเดาออก ตอนที่ออกจากห้องทรงอักษรมาใบหน้าขององค์รัชทายาทผู้นี้จึงไม่น่าดูนัก
ฮ่องเต้อย่างไรก็มีอายุมากแล้ว ผ่านมาค่อนคืนกลับยังไม่ได้นอน ทั้งก่อนหน้านี้ก็ถูกวางยาพิษ เวลานี้จึงมองเห็นความอ่อนล้าอย่างได้อย่างชัดเจน เมื่อทอดสายตาส่งให้ฉู่อี้อันที่จากไปแล้ว ก็ทำท่าราวกับท้อแท้ใจ ช่วงอกที่บีบรัดนั้นได้คลายลมที่อัดแน่นไว้ออกมา
หลี่ลุ่ยเสียงยืนอยู่ด้านหลังของเขา แม้รู้ดีแต่ก็ไม่ได้ก้าวเข้าไปดูแล
ฮ่อ
