ากครั้งนี้ได้ไม่คุ้มเสียจริงๆฉู่สวินหยางคิดพลางถอนหายใจเบาๆ เมื่อสติกลับมาจึงค่อยตระหนักได้ว่า…เรื่องเป็นของทั่วป๋าไหวอัน แล้วเหตุใดฉู่ฉีเฟิงถึงร้อนใจมาหานางเช่นนี้?ในใจนั้นชะงักไปชั่วครู่ นางลืมนึกถึงสิ่งใดไปกันแน่ ทันใดนั้นก็หันไปหาฉู่ฉีเฟิง “ท่านพี่คงไม่ใช่ว่า…”“ท่านพ่อส่งข่าวกลับมา” ฉู่ฉีเฟงกล่าว ท่าทีตึงเครียดทั้งยังแฝงความโกรธอย่างเยือกเย็น ทว่าเขายังฝืนฉีกยิ้มออกมา ใช้ฝ่ามือตบปลอบหลังมือของฉู่สวินหยาง “วางใจเถอะ ไม่ว่าจะเป็นท่านพ่อหรือตัวข้า ก็คงไม่มีวันยอมให้ผู้ใดมารังแกเจ้าได้ จุดประสงค์ของท่านพ่อ ก็เพียงอยากให้เจ้ารับรู้เรื่องนี้ ในใจก็พอจะเดาเรื่องนี้ออกตั้งนานแล้ว”ฉู่สวินหยางเม้มริมฝีปากเรื่องนี้ไม่ถึงกับทำให้นางกังวลสักนิด ทว่าลึกๆ กลับรู้สึกไม่สบายใจ————————————————————————[1] ยามโฉ่ว ช่วงเวลาประมาณ 01:00 – 2:59
ทางด้านของฉู่สวินหยาง เนื่องจากบนถนนมีคนมากมายจึงล่าช้า เมื่อถึงวังบูรพาก็เป็นยามโฉ่ว[1]แล้ว
อารมณ์ของนางไม่ค่อยดี สิ่งที่ชิงหลัวกลัวที่สุดก็คือการปลอบคน เวลานี้จึงหาข้ออ้างปลีกตัวออกไปแล้ว
ชิงเถิงเรียกคนมาเตรียมน้ำร้อน คอยอาบน้ำและผลัดผ้าให้นาง ทั้งยังเรียกคนต้มชาสงบใจมาส่งให้
ฉู่สวินหยางนั่งสางผมที่เกือบจะแห้งบนเก้าอี้พลางดื่มชา ด้านนอกชิงหลัวที่ออกไปแล้วกลับเข้ามาอีกครั้ง เผยใบหน้าเรียบเย็นก้าวเข้ามาจากด้านนอก กล่าวรายงานว่า “ท่านหญิง เมื่อครู่ข้าได้รับข่าว
