ท่าทางของซูอี้ที่ผู้คนไม่ทันจะสังเกตเห็นนั้น ทันทีที่เงยหน้ารอยยิ้มในดวงตาก็กลับมาอ่อนโยนดั่งเช่นเคย ท่าทีโมโหเล็กน้อยก่อนหน้านั้นก็ไม่มีให้เห็นแล้ว เวลานี้กลับช้อนตามองไปทางด้านหน้าที่รถม้าของตำหนักบูรพาห่างออกไป กล่าวอย่างหยอกล้อ “อะไรกัน? เจ้าไม่ตามไปหรือ?”
เขาไม่ได้แสดงอาการอะไร แต่ความจริงแล้ว…
เป็นเพียงการแสร้งเป็นไม่มีอะไรเท่านั้น!
คบหากับเขาหลายปีมานี้ เหยียนหลิงจวินรู้จักนิสัยเขาดี ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่ต้องตอบกลับ ทว่าก็ทอดมองตามทางด้านนั้นจนลับสายตา
ครุ่นคิดเงียบๆ พักใหญ่จึงค่อยเอ่ยขึ้น “ทำไมข้าจึงรู้สึกว่า…ที่เด็กคนนั้นทำกับเจ้าคล้ายกับลึกๆ แล้วจะเป็นปรปักษ์อย่างไรอย่างนั้นเล่า?”
ซูอี้เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ถึงกับเสียอาการ ยิ้มเยาะกับตัวเองกล่าวว่า “ปรปักษ์หรือ? นางเป็นปรปักษ์ตรงไหน พูดว่าปองร้ายน่าจะถูกกว่า!”
ลากซูหลินและเขาลงสังเวียนต่อหน้าผู้คนเช่นนี้?
ถึงแม้เขาจะไม่กลัวแต่ก็นับว่ากลายเป็นศัตรูกับสกุลซูไปแล้ว คอยวางแผนชักใยอยู่เบื้องหลัง ให้เป็นแบบนั้นเขายังจะรู้สึกดีกว่า
แต่เมื่อครู่ก็ไม่เลว ต่อให้เปิดเผยหรือวางแผนชักใยเขาก็ยังคงต่อกรกับซูหลินได้อยู่ดี!
แต่พอคิดก็เริ่มปวดหัวหนัก
ด้านเหยียนหลิงจวินยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ…
