เหยียนหลิงจวินเผยรอยยิ้มออกมา คล้อยหลังไปนั้นรอยยิ้มจึงค่อยๆเลือนหายไป เคลื่อนสายตาไปทางวังหลวง พึมพำว่า “ตอนนี้ข้ากำลังคิดอยู่ว่า เป็นผู้ใดในราชสำนักที่มีกำลังเหนือวังบูรพา มีความสามารถจัดการจวนอ๋องหนานเหอ ทั้งยังบีบเค้นสกุลซูของพวกเจ้า นอกจากนี้ยังควบคุมผู้บัญชาการหยางเฉิงได้!”
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?” ซูอี้กังวลขึ้นมาอย่างทันที เรื่องในวังที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นเขาไม่รู้เรื่อง แต่พอได้เห็นท่าทีที่จริงจังของเหยียนหลิงก็พอจะเดาออกว่า มีเรื่องที่ยากจะจัดการเกิดขึ้น
เหยียนหลิงจวินจึงได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักเจาเต๋อให้เขาฟังอย่างคร่าวๆ ทว่าท่าทีของทั้งสองคนกลับไม่ค่อยมีความตึงเครียด
