“ดี!” ฮูหยินใหญ่มองดูหลัวซืออวี่ แม้ว่ายังคงปวดใจยิ่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สองแม่ลูกประคองกันเดินจากไป
“ความจริงแล้วเรื่องไม่ใช่อย่างที่ท่านหญิงสามพูด!” ทางด้านฮั่วชิงเอ๋อร์ลากฉู่สวินหยางเข้าไปข้างๆ สวนดอกไม้อย่างรวดเร็ว รอไม่ไหวที่จะเปิดเผยความจริง ขมวดคิ้วแน่นพลางเอ่ย “เมื่อครู่ข้าก็อยู่ข้างๆ มองเห็นเต็มสองตาเลยทีเดียว”
ขณะที่ฮั่วชิงเอ๋อร์กำลังพูดก็ตื่นเต้นจนทนไม่ไหว คว้ามือของฉู่สวินหยางขึ้นมาเขย่าพลางส่งสายตาให้นางช่วยเหลือ “เป็นเพราะสาวรับใช้ของหลัวอวี่ก่วนที่จงใจเดินไปชนท่านหญิงใหญ่หลัว ท่านหญิงใหญ่จึงล้มไปถูกกระบอกไม้ไผ่นั่น อีกอย่างตอนนั้นทิศทางที่กระบอกไม้ไผ่ล้มคว่ำไม่ได้พุ่งไปทางหลัวอวี่ก่วน พอกระบอกไม้ไผ่พลิกคว่ำคนรอบข้างก็ตกใจเตะพลุไฟพลิกคว่ำ สถานการณ์จึงวุ่นวายเช่นนี้ ต่อมากว่าทุกคนจะรู้เสื้อผ้าก็กำลังติดไฟลุกไหม้ไปแล้ว”
พอพูดถึงเรื่องนี้ใบหน้าของฮั่วชิงเอ๋อร์แสดงความห่อเหี่ยวใจอย่างชัดเจน…
ฮั่วกังมีห้องสำหรับอนุภรรยาสองห้อง แต่เพราะว่าบ้านตระกูลฮั่วมีกฎระเบียบเคร่งครัด อนุทั้งสองต่างไม่มีลูกชายสืบสกุลดังนั้นในบ้านจึงปฏิบัติตามกฎเป็นกิจจะลักษณะมาโดยตลอด ใครก็ไม่กล้าก่อเรื่องต่อหน้าฮั่วฮูหยิน ในบ้านหลังนี้ฮั่วชิงเอ๋อร์ก็ไม่เคยวางแผนสกปรกเช่นนี้มาก่อน
ฮั่วชิงเอ๋อร์เป็นคนจิตใจซื่อตรง นางจึงคิดว่าตนเองรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่กลับไม่อยากปิดบังเรื่องนี้ไว้ นางไม่สามารถเห
