ฉินเกิงเหนียนยังหมดหนทางรับมือ บัดนี้เขาได้ลุกขึ้นยืนต่อหน้าสาธารณะชนแล้ว
แม้ว่าแต่ก่อนหลายคนคิดว่าเหยียนหลิงจวินพึ่งโชคชะตามาโดยตลอด พอถึงวันนี้กลับทำให้ผู้คนมองเขาในแง่ดี
ฮ่องเต้ไตร่ตรองสักพักแล้วมองไปยังหลี่รุ่ยเสียงตรัสว่า “หลิวเหยียนประจำสำนักหมอหลวงสองวันก่อนเคยยื่นลาออกมิใช่รึ? พรุ่งนี้ก็รีบอนุมัติซะ บอกว่าเราอนุญาตแล้ว! แล้วค่อยประกาศราชโองการ ให้เขาดำรงตำแหน่งแทน ถือเสียว่าเป็นสิ่งที่เขาควรได้รับ!”
ใต้เท้าหลิวกลับบ้านเพื่อไปดูแลรักษามารดาที่กำลังป่วย เขาไม่ต้องการให้มารดาที่แก่ชราป่วยหนัก จากนั้นไม่นานมารดาได้จากโลกนี้ไป ฮ่องเต้ทรงไม่อยากให้เขาไว้อาลัย แล้วรีบกลับมาถวายงานอีกครั้ง ถือโอกาสนี้พายเรือตามน้ำ ภายในหนึ่งปีอายุเพียงสิบเก้า เขากลับรวยมหาศาล ตำแหน่งรองผู้ช่วยแพทย์ของเด็กหนุ่มทำให้คนจำนวนมากอิจฉาริษยา จนบัดนี้ระยะเวลาเพียงแค่สามเดือน ได้รับตำแหน่งพระราชทานจากฮ่องเต้ได้นั่งเก้าอี้สำนักหมอหลวง!
บรรดาหมออาวุโสสำนักหมอหลวงที่ไต่เต้านับปีต่างอิจฉาตาร้อน แต่เมื่อเป็นรับสั่งของฮ่องเต้ “เขาสมควรได้รับเกียรตินี้” ใครก็มิอาจขัด
เหยียนหลิงจวินไม่ปฏิเสธ ยอมรับตำแหน่งไม่อ้อมค้อม
ในมือซูหลินถือจอกทองเทเหล้าเข้าปาก สายตาอำมหิตจ้องมองเงาบุรุษที่รวยล้นฟ้า นัยน์ตาเปล่งประกายราวคมมีด กัดฟันพูดว่า “ช่างโอหังนัก!”
ส่วนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ซูหว่านอี้แววตามืดมนกลอกตา มองไปยังสวินหยางแต
