นร้าย พยายามปกปิดความรู้สึก เก็บซ่อนสีหน้าแสร้งยิ้ม รินเหล้าส่งให้เฉินเกิงเหนียนพูดว่า “ท่านอาจารย์ทำงานหนักเหน็ดเหนื่อย ดื่มขจัดความเหนื่อยล้าก่อนเถอะ!”
ใบหน้ายิ้มแย้ม เบื้องหน้าของเฉินเกิงเหนียนเต็มไปด้วยสีหน้าที่เจ้าเล่ห์ราวเด็กน้อย
เฉินเกิงเหนียนไม่สนใจ เอามือลูบเครา แล้วดื่มเหล้า จากนั้นยกมือตบเข้าไปที่หัวเขาไปหนึ่งที ด่าว่า “เจ้าเด็กบ้านี่จะทำให้ข้าเดือดร้อน!”
ชายชราที่ไม่คำนึงถึงกาลเทศะทำตามใจชอบ
สีหน้าของเหยียนหลิงจวินที่เก็บซ่อนความรู้สึกมาตลอดก็ถูกเผยออกมา แต่ดีที่เขาเตรียมการไว้แล้ว เขาไม่ปริปากพูด ทำเพียงเอนหลังพิง จอกเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะของเขา ยื่นมาอยู่บนมือของเฉินเกิงเหนียนที่กำลังจะตบหัวเขาพอดี
เฉินเกิงเหนียนผู้ชื่นชอบดื่มเหล้า โดยเฉพาะเหล้าฉงเจียงที่เก็บรักษาไว้ในพระราชวังกว่าร้อยปี ทำให้เขาไม่สามารถอดใจได้ จากนั้นรับโถเหล้ามา สูดกลิ่นส่ายหัวสรรเสริญไม่หยุด ลืมเรื่องที่กำลังจะตบหัวไปโดยปริยาย
เหยียนหลิงจวินรินเหล้าให้หนึ่งจอกแล้วค่อยๆ พูด “ความจริงแล้วข้าไม่ได้คิดจะรบกวนท่าน เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ข้ารับมือไหว”
ภูมิหลังของทั่วป๋าหรงเหยาช่างซับซ้อน เขาคิดหาวิธีป้องกันไว้นานแล้ว จะให้คนไปหลอกใช้หญิงผู้นั้นไปทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร? แต่อาจจะต้องยุ่งยากสักหน่อย!
“เอาอีกสิ เจ้าเอาอีกสิ” เฉินเกิงเหนียนได้ยินตาจ้องเขม็ง ด่าว่า “เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก ก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โ
