งไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยแล้ว
ทุกคนต่างก็รู้แก่ใจดี และไม่มีใครยอมร่วมมือทำเรื่องชั่ว ต่างคนต่างปิดปากไอและหลบสายตา
“ท่านหมอเฉิน พวกเราต่างนับถือท่านเป็นเสาหลักของสำนักหมอหลวง แต่ท่านก็อย่าได้ทะนงตนไป ก่อกวนสร้างความวุ่นวาย!” หมอคังถูกเขาลากจนเดินเซไม่หยุด จนยากที่จะหลุดพ้นจากมือเขาได้ มัวแต่จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเอ่ยเสียงดังด้วยสีหน้าโกรธแค้นว่า “เรื่องของใครก็คือเรื่องของคนนั้น ความจริงใจที่ท่านมีต่อฝ่าบาทเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของพวกเราทุกคน ไม่เคยมีใครคิดสงสัยเลย แต่คนที่พวกเราพูดถึงวันนี้คือเหยียนหลิงจวิน!”
“ถุย!” เฉินเกิงเหนียนไม่รอให้เขาพูดจบ พลันถ่มน้ำลายใส่เต็มหน้าหมอคังต่อหน้าธารกำนัล
ครั้งนี้ทำเอาทุกคนนิ่งอึ้งไปเลยจริงๆ ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบกริบไร้ซึ่งเสียงใดทันที
เบื้องหน้าพระพักตร์ ถึงแม้ว่าการกระทำนี้จะไม่ได้ทำกับฮ่องเต้ แต่ก็ถูกมองว่าไม่ให้ความเคารพต่อเบื้องสูง
เฉินเกิงเหนียนคนนี้กล่าวกันว่าติดนิสัยที่ถือตัวว่าเก่งกว่าคนอื่นจากอาจารย์มานิดหน่อย ค่อนข้างหยิ่งยโสในความสามารถของตนเอง อีกทั้งในปีที่เกิดความวุ่นวายจากสงครามนั้นยังเคยช่วยชีวิตฮ่องเต้ไว้หลายครั้ง จึงได้ปูนบำเหน็จจากฮ่องเต้เป็นพิเศษ เมื่อก่อนถือว่าเป็นบุคคลที่ชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่ที่สำนักหมอหลวง
เวลานี้เขาได้ขอเกษียณอายุพักผ่อนอยู่บ้านแล้ว ไม่คิดว่าไม่เจอกันไม่กี่ปี นิสัยกลับแย่ลงกว่าเดิม
หมอคั
