ั่งอยู่นั้น มีแค่ที่นั่งเดียวคั่นกลางระหว่างพวกเขาสองคน ดังนั้นความจริงแล้วไม่ว่าพวกเขาสองคนจะแอบทำอะไรก็ไม่สามารถหลุดรอดสายตาอีกฝ่ายไปได้แม้แต่น้อย
ฉู่ฉีเหยียนเห็นเขาจงใจยั่วโมโหก็หันไปมองเขาแล้วขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวไปชั่วขณะ
ฉู่ฉีเฟิงก็ไม่หลบตาเช่นกัน ดึงสายตากลับมาจากที่ไกลและยิ้มเยือกเย็นให้เขา
ทั้งสองคนสบตากัน
ทว่าเพียงชั่วครู่ต่างคนต่างก็ยอมรามือไปเอง แม้ในช่วงเวลานั้นคนหนึ่งจะมีท่าทีนิ่งสงบ ส่วนอีกคนก็ท่าทางสุภาพอ่อนโยน แต่จุดที่สายตามาบรรจบกันนั้นราวกับเกิดพายุหิมะในทันที พลังความหนาวดุจดั่งจะแช่แข็งทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกทั้งใบนี้
ทั้งสามคนต่างแอบลงมือกันอย่างลับๆ นอกจากไม่กี่คนที่รู้แก่ใจดีอยู่แล้ว คนอื่นก็แทบจะดูไม่ออกเลย ความสนใจของคนทั้งงานยังคงรวมอยู่ที่ฮ่องเต้ที่อยู่ในห้องอุ่นตรงนั้น
เพราะสาวใช้นางนั้นเหมือนกับ ‘เปิดประเด็น’ ขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตาของทุกคนต่างก็ค่อยๆ ย้ายไปที่เหยียนหลิงจวิน
“ข้าก็ว่าคุณสมบัติของยานี้แปลกนัก คิดไม่ถึงว่าใต้เท้าเหยียนหลิงไม่ได้ตรวจแม้แต่ชีพจรของฝ่าบาทด้วยซ้ำก็กล้าลงมือฝังเข็มรักษา” พลันหมอคังนึกขึ้นมาได้ ถึงจะเป็นแค่เสียงพึมพำ แต่กลับคุมระดับเสียงนั้นให้บุคคลสำคัญไม่กี่คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุได้ยินอย่างชัดเจนพอดี
ฮ่องเต้ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด กลับเป็นสีหน้าของหลัวฮองเฮาที่เข้มขึ้นก่อนใคร ตะโกนถามเสียงดุดันว่า “เหยียนหลิงจวิน เจ้าจะอธิบายเรื่อ
